Welke vrede? Wiens oorlog?

Het is 1981 of 1983, Museumplein of Malieveld.

We zijn met velen, de een zegt 400.000, de ander 500.000.

Geen nieuwe kernwapens in Europa 

en   geen  kruisraketten  in 

Woensdrecht, is het motto.

Nu wil Roel van Duyn wel een Europees atoomschild tegen Putin.

Umwertung aller Werte, zegt u dat wel. Ik ben het voor een groot deel met Roel eens, zij het niet met die atoombommen.

En Engelen en Smits vragen zich af waar de groene pacifisten van toen zijn gebleven.

Hoe verhoud ik me daartoe? 

En is dat alleen een  confronterende vraag omdat ik voormalig dienstweigeraar ben?

Ik kan en wil persoonlijk geen andere mensen vermoorden. Dat wil niet zeggen dat ik tegen zelfverdediging ben.

Israel en Oekraïne hebben beide recht zich te beschermen en verdedigen tegen agressors.

Niemand is echter gerechtigd oorlogsmisdaden te plegen, laat staan genocide.

1. Ik ben ontzettend blij dat de anti-oorlogsbeweging nog springlevend is, zoals hier in Londen onlangs.

2. Ik ben het roerend eens met Hubert Smeets dat de tijd van praten met Putin  niet nu is.

3. Mij niet gezien bij die Anderhalve man & 1 Paardenkop op het Museumplein.

En wat goed dat landgenoten oproepen te stoppen met wapenleveranties aan Netanyahu!

Lezing zondag: Meesterlijk Communiceren

De vader die op hoge toon havo eist voor zijn dochter; de wethouder die bedreigd wordt; ambulance broeders die in elkaar geslagen zijn. Ontzag voor mensen met publieke functies is niet meer vanzelfsprekend. In het verzuilde Nederland had men in wijkagent en leraar een vanzelfsprekend vertrouwen. Maar anno 2010 voert wantrouwen de boventoon. Wie zulke verantwoordelijkheden draagt moet zijn vertrouwenwekkende rol in het sociaal verkeer opnieuw uitvinden.

Op zondag 26 september geef ik mijn visie op deze vertrouwensvragen. Volgens mij is er een passend antwoord: “Meesterlijk Communiceren”. In de lezing leg ik uit wat er om ons heen eigenlijk aan de hand is. En laat ik zien hoe “Meesterlijk Communiceren” werkt. Hoe je vanuit een natuurlijke, vertrouwenwekkende houding met ouders, cliënten en andere burgers een volwassen contact kunt hebben.

De -interactieve- lezing begint om 12.30 uur in de Wilhelminalaan 2 in Hoorn.
Na afloop is er gelegenheid om nader kennis te maken in een persoonlijk gesprek in mijn praktijkruimte aldaar.
Nadere informatie op www.opendag.org

Witte raven in Managementland

Verjaarsfeestjes, daar ben ik doorgaans niet zo van.
Maar soms tref je het, zomaar.
Zo had ik vanmiddag opeens een boeiend gesprek met oud-studiegenoot en vakbroeder A die doceert aan een HBO instelling in het midden des lands.
Wat me niet vaak overkomt, gebeurde nu wel: ik trof hier een man die zonder voorbehoud zijn leidinggevende prees. We kwamen aldus te spreken over een kwestie die mij al langer bezig houdt: wat maakt nou dat de ene middenmanager het er beter af brengt dan de andere. Ze hebben immers allemaal standaard te maken met de sandwich positie. Ze kunnen niet al hun gewicht in hun team leggen, maar zetbaas zijn “van hogerhand” is meestal ook geen lang leven beschoren.
Hoe vind je de juiste middenpositie?
Welnu, de manager in kwestie deed een aantal dingen. Zij was duidelijk; reflecteerde op haar zwakke en sterke punten en deed daar niet geheimzinnig over, integendeel, zij liet dingen aan medewerkers over die dat beter konden; zij was oprecht geinteresseerd in het vak van haar mensen en kwam geregeld in de collegezaal; zij daagde mensen uit om het beste uit zichzelf te halen en vierde successen met de betrokkenen; zij roemde de managementgoeroes slechts als ze bewijsbaar iets bleken toe te voegen aan de eigen organisatie; zij deed alleen toezeggingen die ze na kon komen; zij besteedde 4 dagen in de week aan haar eigen toko en nooit meer dan gemiddeld een dag aan strategische overhead (maar die ene dag was zeer effectief). Kortom, zo’n leidinggevende gun je meer mensen. Terwijl het, als ik het zo eens op een rijtje zet, toch competenties zijn die tot het standaardrepertoire van de middenmanager behoren.
Maar waarom is het dan zo bijzonder als eens iemand het werkelijk in de praktijk brengt?
Daarover wellicht een volgend keer.

Dus als het werkt, is het Waar?!

Jaja, riep Halsema van de week in de interruptiemicrofoon tegen de bewindsman: Als het werkt is het waar, bedoelt u?! Bondiger had zij de kritiek op de postmoderne valkuil niet kunnen formuleren. Het zou me niet verbazen als zij flink heeft zitten grasduinen in Rob Riemen's "Adel van de Geest". Collega-filosoof Achterhuis vergeleek diens werk met
Reader's Digest. Maar die kwalifikatie vind ik misplaatst.
Ik zou eerder denken aan een vergelijking met thriller auteur Ross, die "factie" schrijft. Je weet nooit helemaal zeker of het echt zo gegaan is, maar het verhaal is sterk genoeg om geloofwaardig te zijn.
Het punt dat Riemen wil maken is, lijkt mij, dat het Europees Ideaal, sterker, de europese beschaving, te grabbel wordt gegooid als het postmoderne denken onder intellectuelen de overhand houdt. Hij geeft een paar ijzersterke voorbeelden over anti-amerikaanse reacties na de aanslag op de Twin Towers. En hij pleit voor diepgang temidden van een steeds platter wordende communicatieve stijl in de media en elders; daarvoor roept hij niet de minsten aan: Spinoza, Goethe, Thomas Mann. Verplichte lectuur voor iedereen die met mensen werkt. Mij heeft hij in elk geval weten te fascineren.

De onthullingen van KPMG: slimme PR

KPMG zocht uit dat jonge managers, in de ogen van 2 op elke 5 bedrijven, een sterk verlaagd normbesef vertonen; ze gaan voor status en poen.
De (HBO-) opleidingen moeten dat verhelpen: hun “vormende” taak serieuzer oppakken, zeggen ze bij KPMG.
Het onderzoek staat helaas niet online, maar de voorzitter van de HBO Raad Terpstra heeft het kennelijk ingezien en geconcludeerd dat die –kritische- bedrijven de hand in eigen boezem moeten steken. Want zij hebben toch zelf deze “high potentials” geworven en ingehuurd?
In mijn trainingen kom ik die Gordon Gekko’s tot nu toe niet tegen.
Mijn grootste aarzeling bij het KPMG-bericht is dan ook de interpretatie van dit onderzoeksresultaat.
Is het erger geworden? Deden eerdere generaties managers het zoveel beter? Is er een vergelijking gemaakt van de effectiviteit tussen bedrijven met een hoog Gekko gehalte en meer Maatschappelijk Verantwoordelijke organisaties? Zijn die hebzuchtige HiPo’s vooral mannen of hebben ook sommige vrouwen dergelijk gedrag ontwikkeld om maar door dat glazen plafond heen te kunnen breken?
Allemaal vragen die het persbericht niet beantwoordt.
Vermoedelijk is de kreet dat de scholen het moeten oplossen niet meer dan een noodgreep. Want ik acht iedere ambitieuze jonge man of vrouw met voldoende hersens en een open hart in staat uit te groeien tot een goede leidinggevende, mits de cultuur van het bedrijf bewust zo wordt ingericht dat leiderschap zich op alle niveaus voortdurend ontwikkelt in de richting van een lerende en duurzame organisatie.
Update:Het lijkt erop dat het onderzoek minder gericht was op het maken van wetenschappelijke vorderingen dan op het bedenken van een slimme advertorial (waar overigens op zichzelf niks mis mee is).

Hoe Onno een 'Investment Bank on Ice' bouwde

Er was eens.... een bank. Die bank bleek op ijs gebouwd te zijn. Maar gelukkig was er een minister die het hele meer leegpompte, zodat de bank weliswaar aan de grond raakte, maar in elk geval niet meer door het ijs kon zakken. Aan het eind leefde iedereen nog lang en gelukkig, maar wel een stuk armer, want de bank kon de kosten van het leegpompen nooit meer terugbetalen.
Zo’n sprookje zou geen kind geloven. Daarom heb ik een beter sprookje bedacht.
Er was eens.... een geldministerie
Stel, ik ga de top van Wouter Bos’ departement trainen en coachen. Stel vervolgens, ze willen van mij weten hoe ze de cultuur bij ING, maar ook bij ABN Amro/Fortis, waar ze nu de baas zijn, een beetje op orde krijgen. Ik denk dat ik dan eerst maar eens ga praten met oud-medewerkers van die banken.
De eerste die ik spreek zegt: “Medewerkers die het (fundamenteel) niet eens zijn met de beslissingen van hun baas vertrekken!” En de tweede: “Feedback geven we niet, laat staan naar boven”. Ja, dat klopt, zegt de eerste: “Aan de top voelen de managers zich onaantastbaar”. Daar ben ik het niet mee eens, mengt nummer drie zich in het gesprek. Volgens hem zijn de verliezen van de bank alsmede de kredietcrisis niet aan falend leiderschap te wijten: “Het is niet primair een kwestie van goed managen, maar het gevolg van doorgeschoten specialismen, waar niemand meer iets van begrijpt.” Nee zegt de eerste, dat klopt niet: “Vooral ‘hebberigheid’ (van velen) zorgde volgens mij voor het debacle!”
Zoek het hogerop
Hm, daar word ik niet veel wijzer van. Laten we het eens vragen aan Dr. Onno Ruding, ooit hoog bij ABN Amro. Een hooggeleerd en onnavolgbaar betoog krijg ik te horen. Daar past maar een conclusie: deze oud-bankier en oud-minister weet net zo min als de rest van de wereld hoe je in de 21e eeuw banken moet leiden. Maar met die boodschap hoef ik bij de ambtelijke top van Financien natuurlijk niet aan te komen.
Oke, ik trek de stoute schoenen aan en ga het Wouter zelf vragen. Maar die heeft er al genoeg tijd en energie in gestoken, zegt-ie. “Ik trek mijn handen er vanaf, elke dag die Zalm aansturen, ik peins er niet over! Nee, ik ga het heel anders doen. Ik ga zorgen dat Brussel voor eens en altijd een eind maakt aan die doorgeschoten cultuur van windowdressing en kortebaansuccesjes ten koste van de kleine spaarder en de zzp’er die belegt voor haar pensioen”.
Brusselse impotentie
Helaas, en hier krijgt het sprookje een navrante wending, had Wouter buiten de waard van zijn partijgenoot Gordon Brown gerekend. Die kijkt wel uit, met die niet-gekozen vasteland-bureaucraten meekijkend over zijn toch al overbelaste schouders.
Maar nu moet ik toch ingrijpen. Ik ga het met die groep ambtenaren over een heel andere boeg gooien. We gaan gewoon een praktijksimulatie doen. Ik weet inmiddels een erg leuke casus waar ze hun vingers bij zullen aflikken. En ze mogen zich dus niet op Brussel beroepen en ook de deur van Brown blijft potdicht. Laat staan die van Onno Ruding. Die mag alleen het verhaaltje uitblazen, met een lange snuit.
Update: De Volkskrant gaf gisteren een bevestiging, dat de casus Goldman Sachs nog interessant kan worden. Ruim voor die tijd had Jasper Blom op mijn verzoek al uitvoerig over de kwestie geschreven, aanbevolen!

Coaching naar duurzaam leiderschap

Boeiend stuk in de nieuwe Cirkel (nr 38, juni 2009) van Marijke Buyse. Zij maakt een vergelijking van het werk van Senge, Gruwez en Knibbe. Leiderschap dat niet zonder reflectie kan; en wil de samenleving nog toekomst hebben dan zal het leiderschap niet alleen bezig zijn met duurzaamheid & maatschappelijk verantwooord ondernemen, maar vooral het Grote Hart als bron en richtsnoer moeten (her-)vinden. Niet van buitenaf, maar van binnenuit helder en participerend beschreven.
Voor de spirit in de praktijk van coaches een mooie bron van inspiratie en herorientatie.

Onbevangen gestoord worden

Sinds een jaar of anderhalf coach ik een team in de welzijnssector. Meestal gaan de teamcoachings over vaardig omgaan met weerstanden en leren meebewegen.
Een cursus in “Loslaten” en “Opschorten van je Oordelen”. Zij zijn inmiddels redelijk bedreven en soms voel ik me een beetje overbodig en vraag me inwendig af: "Wat kan ik deze mensen nog leren?"
Tot op een (on-)gelegen moment de telefoon gaat; de secretaresse houdt zich niet aan de afspraak "niet storen". Een prachtig moment voor mij in het verhelderen van ieders eigen communicatiestijl. Want: wat is hier nu wijsheid?
 Je kunt boos worden en "Bekijk het maar" roepen.
 Een ander zegt: "ik kom eraan" en loopt mokkend de bespreking uit.
 Een derde reageert superpragmatisch en zegt: "Als je nou even in kaartenbak zus en zo zoekt, dan weet je precies wat je tegen die meneer moet zeggen".
Waarmee we in een notendop het hele handelingsrepertoire in kaart hebben. Teamlid Petra zegt: eigenlijk hebben we geen idee waarom de secretaresse doorverbindt en hebben we dus moeite om er onbevangen mee om te gaan.
Maar intussen is de tijd om. Ik geef aansluitend op de ontstane situatie de volgende oefenopdracht:
"In jouw werk kom je vergelijkbare lastige situaties tegen, waarin je het gedrag van die ander drie keer niks vindt, er knalchagrijnig van wordt of bijvoorbeeld merkt hoe je hem of haar in de watten gaat leggen; maakt niet uit. Je merkt op wat het bij je oproept en in plaats van op je impuls in te gaan, doe je even, om te beginnen, helemaal niks. Je staat met lege handen - en inwendig maak je ook dat lege handengebaar.”
Die laatste opdracht roept uiteraard onmiddellijk hilariteit op.
Dat is goed. Dan komt de boodschap door. Denk ik.
Ondertussen vraagt een teamlid zich af: maar wat als ik nou toch de oplossing bij de hand heb? Kijk, op zo'n moment wordt het tricky….

We the people: effectief en zichtbaar

Niet in dit schattige optrekje - dat over 4 weken door Hare Majesteit officieel wordt ingewijd als huis der provincie - maar in Castricum trof ik vandaag de statenleden van GroenLinks Noord-Holland, voor een tussenbalans. Enthousiaste club mensen. En dat terwijl ik me dankbaarder klussen kan voorstellen dan het vertegenwoordigen van het volk der provincie Noord-Holland.
We verkenden de betrokkenheid en de invloed, gingen van inspiratie naar speerpunten en van passie naar prioriteiten. Leuke middag! Met die constatering bevond ik me in goed gezelschap! En dat, en passant, Louis van Gaal dezelfde avond de kampioenschaal kon gaan claimen, was vandaag slechts een voetnoot.....

Kunnen wij Hollanders geen leiding geven?

“Ik heb in die 20 jaar die ik nu in het bank- en verzekeringswezen werk, welgeteld twee keer een jaar een goeie leidinggevende gehad! Dat kan toch geen toeval meer zijn?”
Sta ik aan de kraam om een broodje haring te bestellen, zegt een andere klant, hallo. Vanwege zijn zonnebril had ik hem eerst niet herkend. Wij, ooit sportmaatjes (!) raken aan de praat over coachen en over managers.
“Nederlanders”, is zijn stellige overtuiging, “zijn veel te bang om de gelijkheids illusie te doorbreken. Daarom kunnen ze slecht leiding accepteren en durven ze in feite ook de leiding niet te nemen. Met als resultaat eindeloze overlegcircussen en zouteloze compromissen”.
“Volgens mij kunnen ze het wel leren,” breng ik er aarzelend tegenin.
“Nou, de meesten leren het nooit, hoor. Maar nu moet ik gauw naar huis, sushi maken!”
Blijf ik toch zitten met de vraag waarom die bankmedewerkers hun managers dan niet hebben kunnen weerhouden van al die beroerde beslissingen waarvan we nu allemaal de wrange vruchten plukken.....

Marije = The Message

Wat mij betreft was zij de revelatie van het congres vanmiddag.
Marije Cornelissen versloeg in een handomdraai al haar concurrenten, dankzij een sublieme campagne. Lang geleden dat ik zo’n schoolvoorbeeld zag van een effectieve presentatie, waarin inhoud, persoon en beeldvorming zo naadloos op elkaar aansluiten.
Binnenkort op you tube te bewonderen*) en meteen het mooiste voorbeeldmateriaal wat je je als trainer kunt wensen. Arnoud zit er naast als hij zegt “Marije praat een filmpje aan elkaar”. Arnoud, hoe denk je dat Marije erin slaagt Niels, Dirk en Alexander achter zich te laten? Met een profiel dat op het eerste gezicht veel te weinig onderscheidend is van dat van onze lijsttrekker? Dat heeft Michel beter in de gaten, al deel ik zijn kwalifikatie “gelikte presentatie” niet, tenzij het als compliment bedoeld zou zijn (wat ik betwijfel).
*) Update: inmiddels op youtube verschenen
**) Update 5 juni 2009: Het ongelooflijke is gebeurd: Marije gaat als derde afgevaardigde naar Europa. Gefeliciteerd! !

Geen Daden maar Woorden

Pagina 818 heb ik maar uit mijn teletekst favorieten geschrapt. Ik kan het echt niet meer aanzien.
Elk jaar, bij elke nieuwe trainer dacht ik weer: misschien valt er toch nog wat van te maken. Maar nee, ik geef het op. Voor een Rotterdammer van geboorte doet dat zeer, maar het is niet anders. Nostalgie heeft nog maar zelden schoonheid opgeleverd, laat staan effectiviteit.
Het zij zo.

Coachen met een fluitje

Hoe moet ik me dat voorstellen, je neemt afscheid als gezaghebbend teamleider en je wilt je opvolger niet voor de voeten lopen. Vervolgens word je door haar dankbaar uitgenodigd jullie team, en haarzelf, te coachen; en nog wel met een fluitje?
Mijn eerste associatie in deze contekst, het zal wel door de huidige EK-gekte komen, is die met de scheidsrechter, die fluit voor een overtreding en gele kaarten uitdeelt. Dat is Agnes al eens eerder overkomen. Het pleit voor haar dat ze deze ongezouten feedback van haar toenmalige teamleider positief opvat als een leermoment en een aanmoediging om haar werk nog professioneler te doen. Ik ken heel wat anderen die ervan dicht zouden klappen.

Ik moet in tweede aanleg denken aan een wek-signaal: als de boel in slaap sukkelt fluit de coach ze wakker. Vind ik al aanlokkelijker.

En in derde instantie pas komt de muziekband bij mij op die schrille fluittonen paart aan stampende percussie en lekker snerpende trompetten; waar niemand bij kan blijven stilzitten en het vervolgens een stomende swingpartij wordt. Het is even wennen, maar ik denk toch dat ik dat de leukste rol vind voor Jan Marijnissen: zorgen dat het Binnenhof danst!

Inspirerend Vietnam

Veel Vietnam de afgelopen maand.
In Amsterdam hield het MCNV zijn workshop om de langetermijn visie aan te scherpen. Aan mij de eer om dit proces te faciliteren. Ik was verrast en blij met de bevlogenheid en de bereidheid ongebaande paden te gaan en de inspiratie te laten opbloeien.
Ook Vietnamees en inspirerend, maar helaas minder welkom in het Vietnam van tegenwoordig, is de mij dierbare leraar Thich Nhat Hanh. Eerder berichtte ik over het boek dat onlangs verscheen over zijn leven en zijn spirituele pad.
Auteur van dat boek, Ton Kamphof, hield een lezing in een passende omgeving, de kapel van Dijk en Duin in Hoorn. Het werd een prachtig persoonlijk verhaal, waardoor heel voelbaar was hoe de inspirator Thich Nhat Hanh zijn visie ook voorleeft en hoe hij zijn betrokkenheid bij de wereld gestalte geeft. Er ging een lichte trilling door mij (en de vele andere toehoorders in de zaal) heen bij het gedicht “Noem me bij mijn ware namen”.
Een ontroerend bewijs hoe je slachtofferschap en het zoeken van zondebokken kunt overstijgen.

Hyde Park is geen speakers corner

Lekker uitgerust na een weekendje stevig trainen met acht fractievoorzitters in Hyde Park (dus niet in Londen maar in Doorn, een tamelijk basic PKN-conferentiehotel). Leuk van GroenLinksers is dat ze onorthodoxe helden hebben: Madeleine Albright (Intelligente Doorzetter), Steve Jobs (Resultaatgerichte Revitaliseerder) of Job Cohen (Verbindende Koersbepaler) bijvoorbeeld. En natuurlijk zijn dat meteen bundeltjes kerncompetenties die bij het vak van fractievoorzitter horen; en waarmee je praktijksimulaties kunt uitvoeren. Oefenen bijvoorbeeld om je leiderschapsstijl eens te variëren als de situatie dat vraagt (van meer steunend naar meer sturend, of omgekeerd). Of een conflict met je coalitiepartner zo oplossen dat je er allebei sterker en zonder gezichtsverlies uit tevoorschijn komt.

Wat verder opvalt is hoe stimulerend de mix tussen grote en middelgrote steden en het landelijker gebied is. Zo grachtengordel-minded zijn we nou gelukkig ook weer niet.

Helaas reden er op de terugweg geen treinen tussen Driebergen en Utrecht. Hadden Anjo en ik kunnen weten, mits we gezocht hadden op de NS site. Want de site van OV9292 die je nodig hebt om een oord als Doorn te bereiken, attendeert je hier niet op.

Wat geeft het of de kat

wit of zwart is, als-ie maar muizen vangt (oud chinees gezegde). Duizenden werkzoekenden vonden de afgelopen jaren een baan. Die bofkonten kregen geregeld hulp via zogenaamde IRO-trajecten, of Individuele Reintegratie-Overeenkomsten. In navolging van de Volkskrant heeft Trouw zo zijn bedenkingen bij deze ondersteuning. Mij lijkt het voornaamste ijkpunt: Werkt het. En dat is wel degelijk het geval, als je de cijfers van UWV erbij pakt. Mensen doen kennelijk meer zelfvertrouwen op of krijgen helderheid over hun passies en ambities. Als dat leidt tot persoonlijke ontwikkeling en de betrokkenen verlost uit hun bijgeloof (dat een vervullende loopbaan voor hun niet is weggelegd bijvoorbeeld) vind ik daar helemaal niks mis mee.

Voor de redacteuren van Volkskrant en Trouw heb ik nog wel een tip: verdiep je eens in dr. J. Kabat Zinn, een van de profs die zeer effectieve methodieken heeft ontwikkeld.

Hoe Annelies haar voorganger uit de parkeerstand krijgt

Praktijksimulatie is een belangrijk onderdeel in mijn trainingen: het biedt mensen de gelegenheid in de huid van een/de ander te kruipen.
Afgelopen zaterdag deden we zo’n praktijknabootsing bij het dagdeel conflicthantering. De training behandelde het thema leiderschap en was bestemd voor fractievoorzitters van de meest uiteenlopende gemeenteraadsfracties, zowel ervaren als beginnende, oppositionele als coalitie en zowel stad als platteland.

De werkvorm is dat de rollenspelers in het midden zitten, de groep eromheen en de tribune observeert en mag individueel de hoofdrolspeler aftikken als hij of zij een andere voortzetting wil uitproberen.
Een aardig voorbeeld:
Laten we de gemeente Nederpoort noemen en de fractievoorzitter Annelies.
Annelies is sinds 2006 fractievoorzitter en haar voorganger Rogier zit, als expert op volkshuisvesting en welzijn in de fractie. Die gaat steeds solistischer optreden. Annelies voert een functioneringsgesprek.
Rogier voelt zich meteen aangevallen als hij op het solistische wordt aangesproken; hij voert leeftijd en gezondheid aan; en dat hij geen animo en energie heeft om buiten de eigen portefeuille ook nog eens alle interne overleggen en ledenvergaderingen enzovoorts bij te houden. Voelt zich op een zijspoor gerangeerd als Annelies suggereert dat hij het wat rustiger aan zou kunnen doen door meer te delegeren, onderwijl laat ze Rogier merken dat ze overloopt van begrip voor zijn fysieke problemen.
Annelies wordt afgetikt door Gerard. Die slaat een respectvolle en tegelijk zakelijk-volwassen toon aan tegen Rogier, die daardoor spontaan uit zijn slachtofferrol ontwaakt.
Dat fenomeen brengt Annelies op een idee, ze tikt Gerard weer af en komt binnen de kortste keren met Rogier tot een vruchtbaar gesprek over zijn expertise en wijsheid die hij ten dienste wil gaan stellen als mentor van beginnende (steun-)fractieleden!
(Uiteraard zijn de situatiebeschrijving en de namen gefingeerd)

Inzaghi kan de boom in. Leve de Stopera!

Zeventien amsterdamse bikkels trotseerden woensdagavond het titanengevecht tussen Seedorf en Kuijt. Ze kwamen bijeen in het stadhuis om inspiratie op te doen voor later dit jaar. Dan voelen de stadsdeelgroenlinksers hun volksvertegenwoordigers en wethouders aan de tand. Zitten ze lekker in hun vel? Slagen ze in hun ambities? Halen ze AT5 of andere media? Kortom, werkt het? En welke steun hebben ze nodig om verder te groeien in hun rol?
Je ruikt het al, "It’s-the-time-of-the-season" voor het Functi-o-ne-rings-ge-sprek.
Daar komt meer bij kijken dan je op het eerste gezicht zou denken. Om die reden gaf ik, op uitnodiging van het amsterdamse federatiebestuur, de deelnemers een rondleiding. Langs de Voetangel van de Gesloten Vraag. Om de Klem heen van het Voorbarige Oordeel. Door het Mijnenveld van de Vrijblijvendheid.
Sharon van Ede, secretaris van Oud-Zuid trapte af met een tour d’horizon langs de gesprekken die ze, samen met een medebestuurslid, voerde met de fractievoorzitter en de 2 (twee!) "Wethouders" –die dus officieel DB-lid heten- en die er geen van allen spijt van hadden om hun ziel blootgelegd te hebben. Zo’n functioneringsgesprek blijkt het tegendeel te zijn van een afrekening. Het schept juist gelegenheid om alle mogelijke struikelblokken, zowel intern als extern, ruimschoots op tijd in kaart te brengen.
Na een korte Stand-up demonstratie met Ria, mijn co-trainer, hoe je zo’n gesprek kunt verknallen, mochten de afdelingsbestuurders en voormalig kandidatencommissieleden erop los. Elke deelnemer interviewde een minuut of tien de -nagespeelde- wethouder of fractievoorzitter, daarbij nauwlettend gadegeslagen door collega’s uit andere afdelingen. Die mochten na afloop de recensies leveren.
In de slotronde bleek dat het een leerzaam avondje was, en dat de hier en daar sluimerende koudwatervrees eerst geconcretiseerd was om vervolgens omgezet te worden in de do’s en don’ts van zo’n gespreksronde. En niet in de laatste plaats leerzaam voor ons als trainers, om met deze ervaring een mooie training verder te ontwikkelen!

Aristo-Cats 2 met Jaap vande Merwe & David Wijnkoop

Naast het workshopbericht mijn impressie van de ochtend. Ria, mijn nieuwe collega-trainer bij GroenLinks en ik reisden met de trein naar Sloterdijk. Troffen daar rond half elf een geanimeerde ambiance in het anders zo degelijk saaie Aristo complex. “Tout” hoofdstedelijk GL *) bleek speciaal hiervoor vroeg uit de veren. Nou ja, tout, er kwam toch nog behoorlijk wat volk na elven binnensluipen. Maar toen waren wij al druk met het inventariseren van de “Verbeterpunten”.
Mijn clubje, dat begon met vier, maar gaande de ochtend uitgroeide tot het dubbele vanwege al die uitslapers, was behoorlijk links. Wij moesten niet veel hebben van het idee van nieuwbakken GroenLinkser Dick Pels om de Vrijzinnig Democratische Bond nieuw leven in te blazen. Integendeel, samenwerking met maatschappelijke bewegingen, heldere taal en minder topdown onze politieke lijn agenderen, dat waren items die hoog scoorden. Op een bepaald ogenblik hield ik de adem in,zou iemand het wagen
de

Internationale in te zetten? Kortom, ik was beland in het gezelschap van een zwikkie Platvoetindianen en een verdwaalde Dwars-er. Het debat deed me goed, moet ik zeggen.
Terwijl Simon namens ons onderhandelde (deliberate democracy noemt Simon dat, zo heb ik inmiddels begrepen) - volgens het model van Inspirationworks met Kathalijne en de andere gespreksleiders, gingen wij onszelf pluimen geven, want dat waren we niet gewend. Ik hoorde onder andere de volgende die mijn hartelijke instemming hadden:

1. we zijn niet zo "Wij-weten-wat-goed-voor-u-is"-ig als de PvdA




2. we zijn trots op onze traditie van wel een jaar of honderd (blijkbaar begint de geschiedenis met Wijnkoop, met zijn SDP van 1907, zie foto)




3. we durven eerlijk tegen de mensen te zeggen dat ze voor onze plannen meer belasting moeten betalen




4. we hebben uitstekende Europarlementariërs, en Lagendijk doet het op het Turkije thema prima




5. het gaat ons om de zaak, niet om de poppetjes en het pluche.

• )

onder andere zag ik naast Femke, Kathalijne en Bram van Ojik (1 0f 2, daar wil ik af wezen), Marijke Vos, Jos van der Lans, Wethouder Ruud Grondel van Diemen (v/h Haarlem), ook Noordhollands fractievoorzitter Harmen Binnema, die al een mooie metablog gemaakt heeft over de Amsterdamse Evaluatie, zie Planeet GroenLinks voor info.

Aristo-Cats 1: workshop Zichtbaar GroenLinks

Afgelopen zaterdag tijdens de lunch in Aristo Amsterdam nog even in spanning gezeten of onze workshop “Zichtbaar GroenLinks in de Regio” 's middags wel zou doorgaan (in Utrecht hadden we die afgeblazen toen van de dertien enthousiast opgestoken vingers slechts drie eigenaars van die vingers zich bij ons tafeltje meldden).
Maar Jaap de Bruijn, Ria Kieft en ik hadden mazzel, er verschenen wel tien mensen, die aan onze wervende activiteit de voorkeur gaven boven theedrinken met Femke.
Ik had goed in de oren geknoopt hoe Bram van Ojik in de plenaire pluimenuitdeel-sessie alle zinnen die begonnen met een compliment, gevolgd door: komma maar.... onmiddellijk afkapte. Dus malcontente geluiden, of verwijten richting Landelijke top en apparaat werden door mij op dezelfde wijze vrolijk omgebogen in: “Hier willen we graag precies weten hoe jij dat beter gaat doen”. En verdomd, gaandeweg volgde de ene na de andere succesvolle actie danwel best practice.
Toen mocht iedereen toekomstige Permanente Campagnetips en -ideeën lanceren, inclusief de hemelbestormende, waarna via een songfestivalachtige stemprocedure de voorkeuren werden vastgelegd. Het leuke was dat de aanvankelijk meest hemelbestormende plannetjes het meest enthousiaste onthaal kregen en nog haalbaar werden gemaakt ook, bijvoorbeeld een Euro-Groenenfestival in Maastricht! (Van de Euro-Dwars-activiteit in Limburg deze zelfde zaterdag had ik toen nog geen kennis genomen, en de andere aanwezigen blijkbaar ook niet).


De foto (van Hanneke Verkleij) is een campagnepraktijkvoorbeeld in mijn eigen afdeling