Het is weer campagne - of moeten we satire zeggen?

In de USA zeggen vrienden en familie van mij dat ze daar geen comedy meer hoeven maken omdat de werkelijkheid de satire heeft ingehaald.
Hier in Nederland begint het politieke campagnelandschap soortgelijke trekjes te vertonen.
Eerst het breed gedeelde interview in Trouw deze week met een BBB-kamerlid. 

 

 

In het begin dacht ik nog dat het weer tijd voor PVV-corvee was, maar het is eerder zo dat BBB probeert kiezers te verschalken die een wel regeervaardige Wilders-kloon zoeken.

Maar zeg nou zelf, hier kan toch geen satire tegenop?

 

Nu had mevrouw Claudia van Zanten al een zekere reputatie als standupper in de Kamer, onder andere in een debat uit november 2024 over de OCW-begroting (still uit dat debat). 

Aan de uiterst rechterzijde wordt dit cabaret wel serieus genomen, BBB wordt daar zelfs gelanceerd om Bontenbal uit het torentje te houden:

 

 

Maar de wisseltrofee op dit vlak cq de klap op de vuurpijl was toch wel voor ex-Slimste Mens deelnemer Queeny Rajkowski, gisteren op het Muskmedium X. 

Evident dat bij de VVD de totale paniek gaande is sinds de zetelpeiling van Maurice de Hond de partij naar pre-Wiegel stadia lijkt te parachuteren.

Dus vliegen ze nu wanhopig op zoek naar houvast zodanig uit de bocht dat er inderdaad geeen satire tegenop kan. Je mag ze allemaal over de kling jagen, maar svp niet onze kant op hoor!

 

 

 

 

 

Mevrouw Rajkowski op haar eigen Insta:

 

 

Het wordt steeds moeilijker om te ontkennen dat Breedveld en Schimmelpenninck een punt hebben met hun terminologie voor het intelligentieniveau ter rechterzijde van het spectrum:

 

 

 

 

 

 

   

 

 

Kiezersbedrog in Hoorn

Op 10 oktober verscheen op de Hoornse lokale omroep een leuk item, overstappers (helaas alleen via facebook-VanHoornZeggen te bekijken). Sindsdien is het nog veel gekker geworden. Volgens de voorlichtingspagina van de Hoornse gemeenteraad is die nu (22/10/2024) als volgt samengesteld:

 

 

 

Zoek de verschillen

De argeloze kiezer die zoekt op de site van de Kiesraad naar de uitslag van de raadsverkiezingen in Hoorn in maart 2022 krijgt echter deze samenstelling, zoals die door het lokale electoraat werd gekozen:

De zogenaamde fracties HOP, HOE, Breuker en Hart van Hoorn stonden geen van alle op het stembiljet, maar die vier zouden inmiddels goed zijn voor samen 11 (elf!) zetels. Dat zijn ruim 8500 uitgebrachte stemmen, die dus gewoon gekaapt zijn!

 

 

Een vroegere collega van mij zou gezegd hebben: "Schiet mij maar lek".
Dit is op geen enkele manier uit te leggen, gemeenteraad!

 

Beeldvorming in campagnetijd

Campagnetijd. 

In de VS en bij de oosterburen, waar een heuse Ampel fittie is losgebarsten. 

Fascinerend blijft hoe je invloed uitoefent door de zaken zo te framen dat je de waarheid een beetje naar je hand zet.

FDP en Groenen -die in de voormalige DDR beide onder de kiesdrempel dreigen te belanden bij deelstaatsverkiezingen volgende week in Thuringen en Sachsen- kijken met lede ogen hoe de AfD de grootste wordt en de partij van de bondskanselier in Erfurt waarschijnlijk als juniorpartner moet aanschuiven bij een verstandshuwelijk van de Christendemocraten en Wagenknecht. 

Dus ga je Oekraine in de strijd gooien, want dat kost te veel geld zegt de liberale Finanzminister met zijn Schwarze Null. No way, zeggen de Groenen, we gaan Poetin niet helpen vanwege die krentenwegerij!
 

Nee, dan de Conventie van de Democraten in Chicago. De gedelegeerden applaudisseren het dak eraf.  Het campagneteam van Harris en Walz heeft waarschijnlijk heel goed gekeken naar de Film NO van Pablo Larrain. 

Over een reclamejongen, Rene Saavedra, die Pinochet hielp verdrijven door de simpele campagneslogan: "Viene la Alegria".

 

Ofwel, de Vreugde komt eraan.
Kijk, dat is de manier om chagrijnige rechtsextremisten te verslaan.

GELUKKIG, VREEDZAAM EN GROEN 2023

Mogen de zon en de wind voor jullie allemaal (en voor de Vrouwen in Iran en de kinderen in #Ukraine in het bijzonder!) een warm, veilig en vredig 2023 bieden!

Deugen en dichten, of: hoe verzwak je radicaalrechts

Bekende en min of meer populaire tweeps als Ewald Stierepoephater Engelen en Joris Denkjewel de Savornin Lohman denken en roepen dag in dag uit dat de grootste bedreiging van de NL beschaving het zogenaamd Woke-gedachtengoed van D66 of GroenLinks zou zijn.

 

Mij lijken de klanten van Forum voor Democratie, de BBB, JA21 en de PVV veel gevaarlijker.

Wel is het zo dat we het ontzenuwen en neutraliseren van de propaganda van deze radicaalrechtse tinnegieters en rattenvangers nog niet goed onder de knie hebben.
Alles is al geprobeerd, maar ze groeien tegen de klippen op. Volgens de laatste Peilingwijzer staan ze nu samen op 44 Kamerzetels.

Niemand in dat electoraat heeft kennelijk moeite met antidemocratische statements als deze:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

https://twitter.com/Denkjewel/status/1551831762120179712?s=20&t=d7Y5NMh7MdxVONCE_8VIMghttps://twitter.com/Denkjewel/status/1551831762120179712?s=20&t=d7Y5NMh7MdxVONCE_8VIMg

 Of  deze, van Wilders’ held, Viktor Orban.

Laten we het toch maar weer proberen, maar dan niet met de Rede of de Deugd. Gewoon, wat zij doen via het raken van emoties, maar dan beter.

Ik stel voor dat we niet alleen factchecken, maar bij elke antidemokratische oproep de onvolprezen Willem Wilmink *) citeren:

 

 

En altijd als ik een schreeuwer zie

met een alternatief voor de democratie,

denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar

voor Ben Ali Libi, de goochelaar?

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel

Hij ruste in vrede. God hebbe zijn ziel.  

 

 

*)  Het volledige gedicht vindt men o.a. hier: https://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/74132.html.
Ben Ali Libi was het pseudoniem van Michel Velleman, die op 2 juli 1943 in Sobibor werd vermoord.

Als egeltjes - zo voorzichtig vrijen de progressieven

 

De media buitelen over elkaar heen om de stappen van GroenLinks en PvdA naar 'An Ever Closer Union' te belichten of van cynisch commentaar te voorzien - zoals op 8 juni de kop bij 1Vandaag:

"Steeds meer twijfel over fusie PvdA en GroenLinks bij eigen kiezers"  Wat een rare kop is, want uit het onderzoek blijkt juist dat de actuele vraag naar de wenselijkheid van een gezamenlijke senaatsfractie de goedkeuring wegdraagt van een grote meerderheid onder kiezers en leden van beide partijen.

In NRC 2 stukken die relevant zijn:  Ad Melkert vindt het 3x niks, maar dat kan liggen aan zijn roots in de PPR (die hij al ingeruild had voor de PvdA voordat GroenLinks ten tonele verscheen) en een mooie column van Tom-Jan Meeus waarin hij zich eigenlijk afvraagt of het geen achterhoedegevecht is geworden.

 

"De kernvraag blijft waarom er op zo’n korte termijn een eerste stap naar fusie moet worden gezet", zegt Chris Aalberts. 

Ik heb meer geduld, en tegelijk een groter gevoel van urgentie:

Het is toch evident dat er een meritocratisch/kapitalistisch paradigma bezig is te sterven en dat het urgent is om daar met mens */* en macht een antwoord op te geven? 

En dat dat wel meer draagvlak vereist dan dat van bijv. BIJ1 & PvdD-achtige getuigenisclubs afzonderlijk?  Wat is daar nou zo ingewikkeld aan? 

 

Meer waardering heb ik voor het historisch onderzoek van Merijn Oudenampsen  op Joop.nl: die laat zien dat de PvdA wel degelijk al tientallen jaren serieus is over de Grenzen aan de Groei.

Een hypothese van Chris Aalberts die wel enig hout snijdt is: "De fusiepartij is dus vooral meer van hetzelfde. Er is niet – zoals in 1990 – zicht op vernieuwing die de fusiepartij sterker maakt dan de bestaande. Dit maakt het onwaarschijnlijk dat de nieuwe partij electoraal succesvoller wordt dan GroenLinks en PvdA nu." 

Ik vermoed dat de Wiardi Beckman Stichting en Bureau de Helling druk bezig zijn en/of gaan met antwoorden op deze stelling die ons verder helpen.

En dan nog on a personal note: hier in Hoorn wordt het bundelen van krachten met de PvdA ook met enige scepsis ontvangen omdat die lokale raadsfractie een onnavolgbare koers (zie hieronder 2 stellingen uit gemeentelijk kieskompas 2022) vaart. Maar daar trekken we geen directe conclusies uit voor de landelijke koers. Het is eerder een incident, een aberratie, dan een representatief gegeven lijkt mij.

 

Held, Wijze of toch Schlemiel - een blik op het vaccindebat

Iets in ons bestaan is altijd tragisch, zeg ik met de boeddhisten.

En een crisis scherpt dat nog eens aan, zeker in een narcistische cultuur als de onze.  De verwende mens is al snel een slachtoffer, zei een facebookvriend vandaag. Wijze woorden en bruikbaar om de polarisatie in het vaccin-debat beter te duiden.

Johan Fretz gaf in het Parool een schrijnende impressie van de effecten daarvan.
 

Ik zie in dat debat minstens drie categorieën aan de antivax-zijde: 

• radicaalrechtse forumaanhangers
• new age magici
• gestaalde voormalig communisten

Die eerste twee hadden altijd al veel gemeen zoals de geschiedenis rond Mellie Uyldert goed laat zien.

Of het nou "Bloed en Bodem" is of de gevleugelde gedachte "Ik voel het zo, dus dat is het natuurlijke, dus is het Waar", de analogie is te treffend (ook Sunny Bergman documenteerde het filmisch):

 

 

 

 

Maar categorie drie was voor mij toch nog een buitenbeentje. Aangezien de CPN-ers hun leer "Wetenschappelijk Socialisme" noemden, zou je een positieve houding naar de wetenschap vermoeden. Hoewel het te verklaren is door het puur instrumenteel benaderen van de academische disciplines, zodat ze bijvoorbeeld uitstekend passen in het complotdenken dat kenmerkend is voor alle drie de antivax-stromingen.
Ik trof er interessante voorbeelden van.

 

 

 

Of een facebookvriend die ooit net als ik het marxisme een warm hart toedroeg:

 

 
  en ook in 1 moeite door Sigrid Kaag aan het Davos-complot rond Schwab koppelde:

 

 

 

 

 

 

Voor mij is het verklaarbaar (de CPN was onder Paul de Groot uniek en systematisch in het geloof aan CIA en Multinational-complotten); niettemin ervaar ik het als tenenkrommend.

Maar aan de kant van de geprikten en geboosterden hoeven we ons ook geen illusies te maken zoals Trujillo in NRC vandaag laat zien:

 Dus laten we nog wat verder reflecteren, hoe de hedendaagse narcistische cultuur ons allemaal tot verwende slachtoffers transformeert.

Daarover graag een volgend keer.

Het peil van Peil - de Omtzigt connectie

 

Een korte kritiek op de "Methode De Hond"

Vandaag, zondag 13 juni "peilt"  Maurice de Hond zogenaamd 27 zetels  voor de afgescheiden en ziek thuis zittende voormalig CDA-volksvertegenwoordiger Pieter Omtzigt.

Interessant om te zien hoe de peiler aan deze aantallen komt - en wat er mis is met zijn methode.

In zijn bericht van vandaag staat een tabel waarin het CDA op 8 zetels gepeild is, met een plaatje eronder waaruit zou blijken dat het CDA zeven zetels verliest.

 

 

 

Dat is valse beeldvorming, want het suggereert een Omtzigt-effect dat voor die partij fataal zou zijn. 

Houd je echter de peiling van vorige week (dus voor de -gelekte- Omtzigt-papers) ernaast, dan zie je het CDA op elf zetels staan. Min drie dus, en niet min zeven zoals Maurice de Hond suggereert. (Die 7 zetels zogenaamd verlies zijn gemeten ten opzichte van de verkiezingen van 17 maart jl.)

De 3 "verloren" zetels lijken te gaan naar de BBB van lientje, naar Wilders en naar Baudet.

 

Dat zijn maar in beperkte mate de fracties die volgens een andere tabel van De Hond zouden profiteren cq verliezen door een zelfstandige lijst Omtzigt: 

 

 

Uit zijn toelichting:

"De percentages zijn als volgt berekend: dit is een optelling van iedereen die aangeeft (vrijwel) zeker 

op deze partij te stemmen plus de helft van dekiezers die zeggen 'de kans is groot'. 18% is gelijk aan 27 à 28 zetels".                Natuurlijk pikken media die 27 zetels op, alsof het een peiling betreft.

Wel toevallig dat het aantal exact gelijk is aan de hypothetische 27 die hij ook in april jl. al publiceerde , al beweert hij de vraag waarop deze nieuwe tabel gebaseerd is, pas gisteren (na het lek!) gesteld te hebben.

 

Elke onderzoeker met een beetje methodologie in de rugzak zal duidelijk maken dat dit wel een superdunne onderbouwing van 27 potentiële zetels is.

Bovendien, als 35% van degenen die 17 maart jl. op de SP stemden nu naar Omtzigt zouden gaan, waarom zien we dan niet 1 zeteltje van het CDA-verlies naar de SP overgaan, en wel 3 zetels uitsluitend naar populistisch rechts?

Daar wil ik dan minstens een verklaring voor zien (hypothetisch mag ook).

Tenslotte -on a personal note- ben ik blij dat slechts een schamele 8% GroenLinksers overwegen op een Omtzigt-lijst te stemmen. Voor wat het waard is.

 

 

Kortom.

't Peil (Pun Intended) van Maurice de Hond's publicaties is mijns inziens niet gestegen.

En zijn reeds twintig jaar oude riedel dat het parlementaire stelsel niet meer bij de boosburger (mijn term) past, wordt niet spontaan weer fris als je er nu het label "Omtzigt" aan kunt hangen.

 

 

 

Het postmoderne forum voor democratie en de omroep Ongehoord

Deel 5a in de "Culture Wars"- serie

Baudet heeft van Bannon geleerd dat je de instituties moet veroveren.

In het buitenland houdt hij daarom ook van die "Uil van Minerva"-speeches. Als je zijn zegerede van de avond van de Provinciale Statenverkiezing 2019 hoort, dan hoor je de echo van Spengler over de ondergang van het Avondland. 

Hij heeft van Fortuyn geleerd dat mensen niet stemmen op iemand die op henzelf lijkt, maar iemand die hun verlangens snapt, verwoordt en wil inwilligen. Dus rijdt hij ook in dure auto’s met chauffeur, koketteert hij met klassieke muziek en architectuur enzovoort. Hij laat zien dat hij niet van de straat is, kortom. Intussen creëert hij het beeld dat er een elite is (“Kartel”) die onderling de buit en de baantjes verdeelt en die zijn (Baudet’s) volgelingen (en dit is cruciaal) “buitensluit”. 

Daarmee heeft hij de kern van het postmoderne verhaal te pakken. De hardwerkende burger wordt tot slachtoffer getransformeerd en hij kan zich dan opwerpen als de verlosser van diezelfde burger. Vandaar uiteraard zijn onmiddellijke en enthousiaste adhesie voor het initiatief van Karskens en Niemöller. 

Hij maakt dus een combinatie van behoudzucht op inhoud en postmoderne vorm en stijl via bijvoorbeeld de sociale media. 

Dat hij ondertussen in de Tweede Kamer tegen de belangen van diezelfde burger stemt brengen de NPO en commerciële media niet in beeld (stemmingsuitslagen bijhouden is niet sexy). Daar komt bij dat hij zich rekent tot de populistische stroming in Europa waar ook Orban van Hongarije en Farage (van de Brexit) bij horen. De Oikofielen. "Cultuur-Christenen". Een vaag romantisch conservatief idee over een blanke soevereine samenleving die omheind en beschermd moet worden.

Al jaren her heeft Baudet gepubliceerd over Europa en de vervreemding cq. afstandelijke schaalvergroting enzovoort. Daarvoor gebruikt hij de term Oikofobie (bestuurders die de inheemse, nabije, overzichtelijke dorps- en buurtgemeenschap vrezen en/of haten). 

Door dat tegenover de Brusselse bureaucratie te zetten raakt hij een gevoelige snaar. Dat je alleen in europees verband kwesties als immigratie, broeikaseffect en Chinese handelshegemonie kunt aanpakken plaatst hij buiten beeld. 

Withuis en het identiteitsmisverstand

Deel 3 in de serie over de "Culture Wars" in Europa

Afgelopen zaterdag publiceerde NRC een Lezing van Jolande Withuis ter gelegenheid van de presentatie van het nieuwe boekwerkje witte schuld van Elma Drayer. Withuis is er, niet heel verrassend, nogal enthousiast over. Zij lardeert haar betoog met vele kleurrijke herinneringen aan haar communistische opvoeding en aan de plek die Politiek Correct taalgebruik ook toen innam. Voorbeelden als "Fascistische Contrarevolutie" in plaats van "Hongaarse Opstand" of van "Koloniale Oorlog" vs "Politionele Acties" moeten dit illustreren.

Bij La Drayer zelf lijkt het niet alleen te gaan om Antisemitisme als scheidslijn. Uiteraard ook om de zogenaamde "Identiteitspolitiek" waarmee auteurs als Meulenbelt en Wekker haar gram opwekken. Stenen des aanstoots zijn natuurlijk de usual suspects, van "Blackface"-activisten tot Burqa-verdedigers. Withuis onderschrijft het van harte: het individu en diens -niet vastliggende- identiteit mogen niet kopje-onder gaan in de nieuwe subcultuur-groepsdwang.


Nu ben ik niet ongevoelig voor de verwijten aan de sektariërs ter linkerzijde, met hun "Veilige Ruimtes" en hun "Slachtoffer-verheerlijking". Men hoeft slechts even rond te surfen in de schrijfsels van Meijerink en Van Zeijl van de Grauwe Eeuw om te weten hoe wereldvreemd het gedachtegoed in die hoek is.
Daarin kan ik Withuis en Drayer dus nog wel volgen. Wat mij bevreemdt is dat de kritiek zo eenzijdig tegen de BIJ1 mensen en overige antiracisten gericht is.

Ik zou de stelling aandurven dat de radicaalrechtse identiteitspolitiek van de AfD, het Rassemblement National en het Forum voor Democratie een stuk bedreigender is voor de rechtsstaat in het algemeen en -in Nederland- voor artikel 1 van de Grondwet in het bijzonder.

Ik denk dan ook dat de energie en de passie van beide auteurs een beter podium en een evenwichtiger doel verdienen.