Het peil van Peil - de Omtzigt connectie

 

Een korte kritiek op de "Methode De Hond"

Vandaag, zondag 13 juni "peilt"  Maurice de Hond zogenaamd 27 zetels  voor de afgescheiden en ziek thuis zittende voormalig CDA-volksvertegenwoordiger Pieter Omtzigt.

Interessant om te zien hoe de peiler aan deze aantallen komt - en wat er mis is met zijn methode.

In zijn bericht van vandaag staat een tabel waarin het CDA op 8 zetels gepeild is, met een plaatje eronder waaruit zou blijken dat het CDA zeven zetels verliest.

 

 

 

Dat is valse beeldvorming, want het suggereert een Omtzigt-effect dat voor die partij fataal zou zijn. 

Houd je echter de peiling van vorige week (dus voor de -gelekte- Omtzigt-papers) ernaast, dan zie je het CDA op elf zetels staan. Min drie dus, en niet min zeven zoals Maurice de Hond suggereert. (Die 7 zetels zogenaamd verlies zijn gemeten ten opzichte van de verkiezingen van 17 maart jl.)

De 3 "verloren" zetels lijken te gaan naar de BBB van lientje, naar Wilders en naar Baudet.

 

Dat zijn maar in beperkte mate de fracties die volgens een andere tabel van De Hond zouden profiteren cq verliezen door een zelfstandige lijst Omtzigt: 

 

 

Uit zijn toelichting:

"De percentages zijn als volgt berekend: dit is een optelling van iedereen die aangeeft (vrijwel) zeker 

op deze partij te stemmen plus de helft van dekiezers die zeggen 'de kans is groot'. 18% is gelijk aan 27 à 28 zetels".                Natuurlijk pikken media die 27 zetels op, alsof het een peiling betreft.

Wel toevallig dat het aantal exact gelijk is aan de hypothetische 27 die hij ook in april jl. al publiceerde , al beweert hij de vraag waarop deze nieuwe tabel gebaseerd is, pas gisteren (na het lek!) gesteld te hebben.

 

Elke onderzoeker met een beetje methodologie in de rugzak zal duidelijk maken dat dit wel een superdunne onderbouwing van 27 potentiële zetels is.

Bovendien, als 35% van degenen die 17 maart jl. op de SP stemden nu naar Omtzigt zouden gaan, waarom zien we dan niet 1 zeteltje van het CDA-verlies naar de SP overgaan, en wel 3 zetels uitsluitend naar populistisch rechts?

Daar wil ik dan minstens een verklaring voor zien (hypothetisch mag ook).

Tenslotte -on a personal note- ben ik blij dat slechts een schamele 8% GroenLinksers overwegen op een Omtzigt-lijst te stemmen. Voor wat het waard is.

 

 

Kortom.

't Peil (Pun Intended) van Maurice de Hond's publicaties is mijns inziens niet gestegen.

En zijn reeds twintig jaar oude riedel dat het parlementaire stelsel niet meer bij de boosburger (mijn term) past, wordt niet spontaan weer fris als je er nu het label "Omtzigt" aan kunt hangen.

 

 

 

We the people: effectief en zichtbaar

Niet in dit schattige optrekje - dat over 4 weken door Hare Majesteit officieel wordt ingewijd als huis der provincie - maar in Castricum trof ik vandaag de statenleden van GroenLinks Noord-Holland, voor een tussenbalans. Enthousiaste club mensen. En dat terwijl ik me dankbaarder klussen kan voorstellen dan het vertegenwoordigen van het volk der provincie Noord-Holland.
We verkenden de betrokkenheid en de invloed, gingen van inspiratie naar speerpunten en van passie naar prioriteiten. Leuke middag! Met die constatering bevond ik me in goed gezelschap! En dat, en passant, Louis van Gaal dezelfde avond de kampioenschaal kon gaan claimen, was vandaag slechts een voetnoot.....

Het grote hart van een Dwaze Moeder

Petje af voor Nora Morales de Cortinas.
Zij biedt vandaag samen met de Argentijnse wereldkampioen van 1978 een boek aan Prinses Maxima aan over die Andere Finale.
Dat zijn twee bijzondere gebeurtenissen in een. De dochter van de toenmalige staatssecretaris, die het hiermee in het openbaar een klein beetje goedmaakt voor haar vader. En voormalig aanvaller Leopoldo Luque, die toen niks in de gaten had, maar nu diep het hoofd buigt voor de Dwaze Moeders. Bij zulke gebeurtenissen ligt cynisme op de loer, want al meer dan een jaar voor het wereldkampioenschap voetbal in Buenos Aires liepen de moeders hun rondjes over het Plaza de Mayo. Maar Nora vergeeft zowel Leopoldo als Maxima: hij "was maar een gewone man” en zij “was nog een schoolkind”. Deze Dwaze Moeder gaat dus niet klagen en verwijten dat het berouw wel een beetje laat komt, nee, ze is blij met het doorgebroken inzicht en de aandacht voor haar zaak uit deze ongedachte hoek. Nogmaals, petje af!
En jammer dat Bram dit niet meer mag meemaken.
Update: Kijk hier naar de uitzending van Paauw & Witteman, waarin zowel Leopoldo Luque als Nora Morales aan het woord komen.

Geen Daden maar Woorden

Pagina 818 heb ik maar uit mijn teletekst favorieten geschrapt. Ik kan het echt niet meer aanzien.
Elk jaar, bij elke nieuwe trainer dacht ik weer: misschien valt er toch nog wat van te maken. Maar nee, ik geef het op. Voor een Rotterdammer van geboorte doet dat zeer, maar het is niet anders. Nostalgie heeft nog maar zelden schoonheid opgeleverd, laat staan effectiviteit.
Het zij zo.

Het collectief geheugen van de Russen

Sommige dingen zijn alleen in historisch perspectief goed te begrijpen. De Russen hadden gewoon nog een appeltje te schillen met San Marco.

Coachen met een fluitje

Hoe moet ik me dat voorstellen, je neemt afscheid als gezaghebbend teamleider en je wilt je opvolger niet voor de voeten lopen. Vervolgens word je door haar dankbaar uitgenodigd jullie team, en haarzelf, te coachen; en nog wel met een fluitje?
Mijn eerste associatie in deze contekst, het zal wel door de huidige EK-gekte komen, is die met de scheidsrechter, die fluit voor een overtreding en gele kaarten uitdeelt. Dat is Agnes al eens eerder overkomen. Het pleit voor haar dat ze deze ongezouten feedback van haar toenmalige teamleider positief opvat als een leermoment en een aanmoediging om haar werk nog professioneler te doen. Ik ken heel wat anderen die ervan dicht zouden klappen.

Ik moet in tweede aanleg denken aan een wek-signaal: als de boel in slaap sukkelt fluit de coach ze wakker. Vind ik al aanlokkelijker.

En in derde instantie pas komt de muziekband bij mij op die schrille fluittonen paart aan stampende percussie en lekker snerpende trompetten; waar niemand bij kan blijven stilzitten en het vervolgens een stomende swingpartij wordt. Het is even wennen, maar ik denk toch dat ik dat de leukste rol vind voor Jan Marijnissen: zorgen dat het Binnenhof danst!

Sonneveld en Don Quishocking revisited

Reunie van de zesde klas lagere school , zaterdag. Wonderlijk, verrassend en ontregelend. Ik herkende, op een stuk of drie mannen en 1 vrouw na, bijna niemand meer. Heb kennelijk veel verdrongen. Ze dachten allemaal dat ik leraar geworden was en ver weg woonde. Feitelijk woon ik vlakbij, in Zwaag. Antwoordt er een: en je komt nooit naar de kermis??!! Bleek dat zo'n beetje 90% op het dorp was blijven wonen. Daar sta je dan met je 40% score op de kosmopolieten-index van Motivaction.

Inzaghi kan de boom in. Leve de Stopera!

Zeventien amsterdamse bikkels trotseerden woensdagavond het titanengevecht tussen Seedorf en Kuijt. Ze kwamen bijeen in het stadhuis om inspiratie op te doen voor later dit jaar. Dan voelen de stadsdeelgroenlinksers hun volksvertegenwoordigers en wethouders aan de tand. Zitten ze lekker in hun vel? Slagen ze in hun ambities? Halen ze AT5 of andere media? Kortom, werkt het? En welke steun hebben ze nodig om verder te groeien in hun rol?
Je ruikt het al, "It’s-the-time-of-the-season" voor het Functi-o-ne-rings-ge-sprek.
Daar komt meer bij kijken dan je op het eerste gezicht zou denken. Om die reden gaf ik, op uitnodiging van het amsterdamse federatiebestuur, de deelnemers een rondleiding. Langs de Voetangel van de Gesloten Vraag. Om de Klem heen van het Voorbarige Oordeel. Door het Mijnenveld van de Vrijblijvendheid.
Sharon van Ede, secretaris van Oud-Zuid trapte af met een tour d’horizon langs de gesprekken die ze, samen met een medebestuurslid, voerde met de fractievoorzitter en de 2 (twee!) "Wethouders" –die dus officieel DB-lid heten- en die er geen van allen spijt van hadden om hun ziel blootgelegd te hebben. Zo’n functioneringsgesprek blijkt het tegendeel te zijn van een afrekening. Het schept juist gelegenheid om alle mogelijke struikelblokken, zowel intern als extern, ruimschoots op tijd in kaart te brengen.
Na een korte Stand-up demonstratie met Ria, mijn co-trainer, hoe je zo’n gesprek kunt verknallen, mochten de afdelingsbestuurders en voormalig kandidatencommissieleden erop los. Elke deelnemer interviewde een minuut of tien de -nagespeelde- wethouder of fractievoorzitter, daarbij nauwlettend gadegeslagen door collega’s uit andere afdelingen. Die mochten na afloop de recensies leveren.
In de slotronde bleek dat het een leerzaam avondje was, en dat de hier en daar sluimerende koudwatervrees eerst geconcretiseerd was om vervolgens omgezet te worden in de do’s en don’ts van zo’n gespreksronde. En niet in de laatste plaats leerzaam voor ons als trainers, om met deze ervaring een mooie training verder te ontwikkelen!