Scheffer (PvdA) zegt in het journaal dat Maxima “onverantwoordelijk” optrad, toen ze zei dat “DE” Nederlander niet bestaat. Zij zou daarmee alle kiezers van Wilders en Verdonk de boodschap geven: “Jullie horen er niet bij”.
Waarop Vogelaar (PvdA) in Buitenhof rustig uitlegt dat Maxima groot gelijk heeft; en dat het kabinet ten volle verantwoordelijk voor, en aanspreekbaar is op, die redevoering.
En Scheffer en Vogelaar vergissen zich allebei.
Ella Vogelaar heeft het over al die identiteiten die wel of niet met elkaar samenhangen; dat die situatie niet meer te vergelijken is met de tijd waarin Nederland verzuild was. Je bent tenslotte vakbondsvrouw en Zeeuw en PvdA-lid en minister en misschien ook nog wel “Ietsist”. Zij vermoedt kennelijk dat dit type parallelle identiteiten zich ook voordoet als je 2e generatie migrant bent.
En Paul Scheffer denkt dat er juist geen postmoderne nevenschikking is, omdat hij de multicultuur in een drama ziet ontaarden. Volgens hem moet je je blijkbaar “voegen in een hoofdstroom”. En dat vind ik een betwistbare hypothese. Niet omdat de oranjeverenigingen me net zo lief zouden zijn als de organisatoren van de Iftar-maaltijd een paar straten verderop. Daar gaat het helemaal niet om.
Wat mij veel belangrijker lijkt, is dat die intense gevoelens van ontheemdheid en ontreddering kloppen, zowel aan de kant van de migrantenculturen als aan de kant van de ontvangende “Hollandse” cultuur. Als je premoderne migrantengezinnen in een postmoderne leefomgeving neerzet, dan is dat schrikken voor allebei. Dat kan dus ook naar beide kanten ontsporen, zoals het fenomeen van de “Loverboy” illustreert.
We moeten dan ook veel meer doen dan “de boel bij mekaar houen”. Er is een antwoord nodig dat veel complexer is dan beiden suggereren. Het begin van
dat antwoord bestaat. Het komt voort uit het 2e niveau van complexiteit. Bedenk daarbij dat zowel premodern als postmodern tot het 1e niveau van complexiteit behoren, namelijk waardesystemen die aangedreven worden door angst, angst voor de ander vooral. Wat nodig is, is een lerende organisatie, maar dan op wereldschaal.
Now for something completely different. 
zodat hij deze keer onmiddellijk en spontaan (en niet pas na een week) bij Arnie the Governator op de stoep stond, om hem en zijn kiezers te laten weten dat heel Amerika bidt voor de slachtoffers van de bosbranden. Die commentator heeft het nog steeds niet begrepen. 
Bush leert helemaal niks, maar blijft juist zeer consistent. Kijk even naar het verschil tussen New Orleans en Hollywood. Bezie vervolgens het verschil tussen Zimbabwe en Darfur enerzijds en Irak anderzijds.
Scheffer (PvdA) zegt in het journaal dat Maxima “onverantwoordelijk” optrad, toen ze zei dat “DE” Nederlander niet bestaat. Zij zou daarmee alle kiezers van Wilders en Verdonk de boodschap geven: “Jullie horen er niet bij”.
mannen en 1 vrouw na, bijna niemand meer. Heb kennelijk veel verdrongen. Ze dachten allemaal dat ik leraar geworden was en ver weg woonde. Feitelijk woon ik vlakbij, in Zwaag. Antwoordt er een: en je komt nooit naar de kermis??!! Bleek dat zo'n beetje 90% op het dorp was blijven wonen. Daar sta je dan met je 40% score op de kosmopolieten-index van Motivaction.
En natuurlijk zijn dat meteen bundeltjes kerncompetenties die bij het vak van fractievoorzitter horen; en waarmee je praktijksimulaties kunt uitvoeren. Oefenen bijvoorbeeld om je leiderschapsstijl eens te variëren als de situatie dat vraagt (van meer steunend naar meer sturend, of omgekeerd). Of een conflict met je coalitiepartner zo oplossen dat je er allebei sterker en zonder gezichtsverlies uit tevoorschijn komt.
Hij deed het niet slecht, "ons Jan" in Nova, met de aanval als beste defensie: zich prompt opnieuw kandideren voor het voorzitterschap. Dat is dan vast geregeld, want dat is kenmerkend voor het leiderschap in de SP: niemand zal het serieus tegen hem opnemen, ook Van Bommel niet. Jos de Beus onderscheidt onder andere "de volgende eigenschappen van goede leiders in een democratie: een voorbeeld te zijn voor anderen; unieke mogelijkheden te grijpen; de verantwoordelijkheid te nemen als de dingen helemaal fout lopen. Democratische leiders zetten hun visie in, hun praktische verbeeldingskracht, charisma, retorische kracht, en inlevingsvermogen. Ze horen risico’s te nemen. Een afbreukrisico wat betreft hun loopbaan komt in hun woordenboek niet voor". Met retoriek en charisma zit het wel goed, maar op de andere punten zakt Marijnissen voor de test van De Beus. Hij is dan ook het type leider dat niet zozeer het demokratische, als wel het democratisch-centralistisch leiderschap belichaamt. Lenin blijft in die zin gewoon zijn voorbeeld. 
Voormalige hoofdredacteuren van resp. De Waarheid en De Tribune, Gijs Schreuders (onder, "De man die faalde") en Koos van Zomeren (boven, "Een jaar in Scherven"), hebben plastische beschrijvingen van dergelijk leiderschap het licht doen zien.
