Bachelet & Maxima: todo cambia

Hoog bezoek; Chileens staatshoofd bezoekt Nederlands staatshoofd. Overzichtelijk. Maar wie dieper kijkt, ziet grote, historische verschuivingen. Het slachtoffer van de beul is nu de fiere leider van de democratuur Chili. Om deze transformatie te vieren verleent schoonmoeder Bea Maxima's voormalige Buurvrouw Michelle Bachelet een
zeldzaam hoge onderscheiding. Terwijl deze dochter van het hulpje van de Argentijnse beulen haar vaderland heeft ingeruild voor haar kroonprins-gemaal en nu populair is bij de linkerzijde van haar nieuwe vaderland. Waar is de tijd gebleven dat we de Granny Smith bloedappels uit Chili en Argentinië boycotten? Of dat we de wapenleveranties aan Chili hekelden?
Inderdaad, tijden veranderen, we worden met zijn allen wellicht toch wijzer.

Onbevangen gestoord worden

Sinds een jaar of anderhalf coach ik een team in de welzijnssector. Meestal gaan de teamcoachings over vaardig omgaan met weerstanden en leren meebewegen.
Een cursus in “Loslaten” en “Opschorten van je Oordelen”. Zij zijn inmiddels redelijk bedreven en soms voel ik me een beetje overbodig en vraag me inwendig af: "Wat kan ik deze mensen nog leren?"
Tot op een (on-)gelegen moment de telefoon gaat; de secretaresse houdt zich niet aan de afspraak "niet storen". Een prachtig moment voor mij in het verhelderen van ieders eigen communicatiestijl. Want: wat is hier nu wijsheid?
 Je kunt boos worden en "Bekijk het maar" roepen.
 Een ander zegt: "ik kom eraan" en loopt mokkend de bespreking uit.
 Een derde reageert superpragmatisch en zegt: "Als je nou even in kaartenbak zus en zo zoekt, dan weet je precies wat je tegen die meneer moet zeggen".
Waarmee we in een notendop het hele handelingsrepertoire in kaart hebben. Teamlid Petra zegt: eigenlijk hebben we geen idee waarom de secretaresse doorverbindt en hebben we dus moeite om er onbevangen mee om te gaan.
Maar intussen is de tijd om. Ik geef aansluitend op de ontstane situatie de volgende oefenopdracht:
"In jouw werk kom je vergelijkbare lastige situaties tegen, waarin je het gedrag van die ander drie keer niks vindt, er knalchagrijnig van wordt of bijvoorbeeld merkt hoe je hem of haar in de watten gaat leggen; maakt niet uit. Je merkt op wat het bij je oproept en in plaats van op je impuls in te gaan, doe je even, om te beginnen, helemaal niks. Je staat met lege handen - en inwendig maak je ook dat lege handengebaar.”
Die laatste opdracht roept uiteraard onmiddellijk hilariteit op.
Dat is goed. Dan komt de boodschap door. Denk ik.
Ondertussen vraagt een teamlid zich af: maar wat als ik nou toch de oplossing bij de hand heb? Kijk, op zo'n moment wordt het tricky….

De wet van behoud van ellende

Het dorp Blokker ging dertig jaar geleden op in de gemeente Hoorn. Er is daar al tien jaar gedoe over een jeugdhonk dat er maar niet komt. En uiteraard hangt de jeugd ook daar.
Nu biedt de gemeente de dorpelingen met de beste bedoelingen een training aan: “Omgaan met hangjongeren”. De dorpsbewoners boos, want niet zij, maar de jeugd moet opgevoed cq opgevangen worden. Ja, zegt de wethouder, maar ik heb al 10 locaties voor een jeugdhonk voorgesteld en die zijn één voor één afgeschoten omdat niemand zo’n honk “in zijn achtertuin” wil hebben.
Leiderschap tonen in zo'n situatie van totale vervreemding is kennelijk minder simpel dan we allemaal denken....

We the people: effectief en zichtbaar

Niet in dit schattige optrekje - dat over 4 weken door Hare Majesteit officieel wordt ingewijd als huis der provincie - maar in Castricum trof ik vandaag de statenleden van GroenLinks Noord-Holland, voor een tussenbalans. Enthousiaste club mensen. En dat terwijl ik me dankbaarder klussen kan voorstellen dan het vertegenwoordigen van het volk der provincie Noord-Holland.
We verkenden de betrokkenheid en de invloed, gingen van inspiratie naar speerpunten en van passie naar prioriteiten. Leuke middag! Met die constatering bevond ik me in goed gezelschap! En dat, en passant, Louis van Gaal dezelfde avond de kampioenschaal kon gaan claimen, was vandaag slechts een voetnoot.....

Kunnen wij Hollanders geen leiding geven?

“Ik heb in die 20 jaar die ik nu in het bank- en verzekeringswezen werk, welgeteld twee keer een jaar een goeie leidinggevende gehad! Dat kan toch geen toeval meer zijn?”
Sta ik aan de kraam om een broodje haring te bestellen, zegt een andere klant, hallo. Vanwege zijn zonnebril had ik hem eerst niet herkend. Wij, ooit sportmaatjes (!) raken aan de praat over coachen en over managers.
“Nederlanders”, is zijn stellige overtuiging, “zijn veel te bang om de gelijkheids illusie te doorbreken. Daarom kunnen ze slecht leiding accepteren en durven ze in feite ook de leiding niet te nemen. Met als resultaat eindeloze overlegcircussen en zouteloze compromissen”.
“Volgens mij kunnen ze het wel leren,” breng ik er aarzelend tegenin.
“Nou, de meesten leren het nooit, hoor. Maar nu moet ik gauw naar huis, sushi maken!”
Blijf ik toch zitten met de vraag waarom die bankmedewerkers hun managers dan niet hebben kunnen weerhouden van al die beroerde beslissingen waarvan we nu allemaal de wrange vruchten plukken.....

Marije = The Message

Wat mij betreft was zij de revelatie van het congres vanmiddag.
Marije Cornelissen versloeg in een handomdraai al haar concurrenten, dankzij een sublieme campagne. Lang geleden dat ik zo’n schoolvoorbeeld zag van een effectieve presentatie, waarin inhoud, persoon en beeldvorming zo naadloos op elkaar aansluiten.
Binnenkort op you tube te bewonderen*) en meteen het mooiste voorbeeldmateriaal wat je je als trainer kunt wensen. Arnoud zit er naast als hij zegt “Marije praat een filmpje aan elkaar”. Arnoud, hoe denk je dat Marije erin slaagt Niels, Dirk en Alexander achter zich te laten? Met een profiel dat op het eerste gezicht veel te weinig onderscheidend is van dat van onze lijsttrekker? Dat heeft Michel beter in de gaten, al deel ik zijn kwalifikatie “gelikte presentatie” niet, tenzij het als compliment bedoeld zou zijn (wat ik betwijfel).
*) Update: inmiddels op youtube verschenen
**) Update 5 juni 2009: Het ongelooflijke is gebeurd: Marije gaat als derde afgevaardigde naar Europa. Gefeliciteerd! !

Al het overige zal u worden toegeworpen

Dat was een aardige besteding van de zondagmiddag.
In de Noorderkerk, toepasselijk genoeg in de voormalige Armenkerk, hield De Engel van Hoorn een middag over Arm en Rijk en de achtergrond van de kredietcrisis.
De bankdirecteur wist beeldend te vertellen hoe zijn filiaal op de ING reddingszondag als het ware bestormd werd door bange rekeninghouders van de concurrent aan de overkant van de straat.
Het raken van de gevoelige snaar kwam van de man die in de schuldsanering was beland en zo moedig was om precies uit de doeken te doen hoe hij was bezweken voor de Mammon. Zijn simpele moraal: “Mensen, trap niet in hoe mooi alles wordt voorgesteld, sprookjes bestaan niet. Denk zelf na!” Ook de voorzitter van de voedselbank en de gerechtsdeurwaarder fileerden op plastische wijze de gevolgen van ‘s mensen hebzucht.
Op mijn vraag of er niet een omscholing nodig is van de aandeelhouder, die met zijn kortebaan perspectief een belangrijke aanstichter van de huidige crisis is, kwam de bankdirecteur met een mooi klassiek Rijnlands antwoord: “Het zijn nederlandse Polderaars die aandeelhouders tot lange termijn commitment willen verleiden, daartoe zijn al concrete initiatieven genomen.”
Paula, Nienke en Muriël zorgden voor een mooi fluitconcert als uitsmijter.

Das Glück rennt hinterher

Denn alle rennen nach dem Glück, dichtte Brecht; das Glück rennt hinterher. Waarom was iedereen tijdens de Mijzenpoldertocht zo vriendelijk en behulpzaam en blij? Opeens was het me gisteren duidelijk, op het ijs bij Ursem. Je glijdt kilometers als vanzelf over de spiegelende vaart tussen de rietkragen. The Pursuit of Happiness, dat maakt ons haastig en hufterig. Glijdend over het ijs, pure Flow, onthulde de waarheid zichzelf: geluk is onze natuurlijke toestand, het gaat pas fout als je het najaagt, hier ligt het voor het oprapen!
Misschien niet toevallig dat een vergelijkbare ervaring mij ook op bijna dezelfde plek in geheel andere omstandigheden overkwam......

Schaatsen of betogen?

De foto's zijn niet van mij, maar gewoon ordinair gejat via google-earth. Spectaculair was het wel, gisteren, in natuurgebied de Wieden. Ik miste als gevolg van deze keuze de pro palestinademo. Misschien niet eens zo'n lastig dilemma, desondanks. Ik verafschuw de grondoffensieven en de belegering van Gaza, maar ik hou evenmin van fundamentalistische raketjes.



De laatste keer dat ik een soortgelijke natuurijspret mocht beleven, zal toch zeker tien jaar geleden zijn. En het Weerribbengebied is nu eenmaal onovertroffen om een schaatstochtje te maken. Dat ik daarbij nog bijna verdwaalde in de voormalige turfstekerij is dan van ondergeschikt belang; en wellicht toch beter dan optrekken onder Hamas slogans en banieren.

Doorzichtige poging gezicht te redden

In mijn gemeente fungeerde tot vanochtend een brede coalitie waarin GroenLinks samenwerkte met onder andere VOCH, een partij die nogal leunt op de middenstand in de stad. Nu heeft de VOCH fractie er de brui aan gegeven. Stenen des aanstoots waren het parkeren in de 17e eeuwse binnenstad en het tegengaan van overmatig drankgebruik door gunstiger sluitingsuren. GroenLinks is terecht niet weggelopen voor zijn verantwoordelijkheid. Ik ben zeer benieuwd hoe de collegepartijen, die een krappe meerderheid houden, gaan voorkomen dat VOCH nu al een ferm oppositie imago opbouwt en straks toch nog een goede uitslag maakt in 2010 (wat ongetwijfeld niet ging als deze wethouder in het college was gebleven). Volgens mij heeft VOCH ook uitsluitend electorale redenen voor deze stap. Wie weet, wordt het beleid er duurzamer van, laten we dat in ieder geval hopen!

Lekker Trendy het weekend in

"Alles bij elkaar vinden een kwart van de kikkers, eenderde van de zoetwatervissen en bijna de helft van de vogels van Australië hier hun habitat - en dat alles op 1 procent van het continent".
Deze zin (voor degenen die branchevervaging vermoeden) is het resultaat van mijn exercitie op de nieuwste mode in bloggersland:
1 Neem het dichtstbijzijnde boek, nu meteen;
2 Ga naar pagina 56;
3 Vind de vijfde zin;
4 Citeer die zin op je blog;
5 Kopieer deze instructies onderaan de post;
6 Zoek niet naar een goed boek, mooi boek, maar pak het dichtstbijzijnde.

Het grote hart van een Dwaze Moeder

Petje af voor Nora Morales de Cortinas.
Zij biedt vandaag samen met de Argentijnse wereldkampioen van 1978 een boek aan Prinses Maxima aan over die Andere Finale.
Dat zijn twee bijzondere gebeurtenissen in een. De dochter van de toenmalige staatssecretaris, die het hiermee in het openbaar een klein beetje goedmaakt voor haar vader. En voormalig aanvaller Leopoldo Luque, die toen niks in de gaten had, maar nu diep het hoofd buigt voor de Dwaze Moeders. Bij zulke gebeurtenissen ligt cynisme op de loer, want al meer dan een jaar voor het wereldkampioenschap voetbal in Buenos Aires liepen de moeders hun rondjes over het Plaza de Mayo. Maar Nora vergeeft zowel Leopoldo als Maxima: hij "was maar een gewone man” en zij “was nog een schoolkind”. Deze Dwaze Moeder gaat dus niet klagen en verwijten dat het berouw wel een beetje laat komt, nee, ze is blij met het doorgebroken inzicht en de aandacht voor haar zaak uit deze ongedachte hoek. Nogmaals, petje af!
En jammer dat Bram dit niet meer mag meemaken.
Update: Kijk hier naar de uitzending van Paauw & Witteman, waarin zowel Leopoldo Luque als Nora Morales aan het woord komen.

Volksmuziek verliest meer dan 1 icoon

Binnen 24 uur verloren we niet alleen Miriam Makeba maar ook Wannes van de Velde. Zangers, trots op hun roots, die met hun stem de mensen vooruit hielpen. Ik had me niet gerealiseerd dat deze twee van dezelfde generatie waren. De een lang in ballingschap vanwege de apartheid, de ander tegendraads binnen zijn Vlaanderen. Met name voor Antwerpen is het een groot verlies dat Wannes zijn stem niet langer verheft.