Wat geeft het of de kat

wit of zwart is, als-ie maar muizen vangt (oud chinees gezegde). Duizenden werkzoekenden vonden de afgelopen jaren een baan. Die bofkonten kregen geregeld hulp via zogenaamde IRO-trajecten, of Individuele Reintegratie-Overeenkomsten. In navolging van de Volkskrant heeft Trouw zo zijn bedenkingen bij deze ondersteuning. Mij lijkt het voornaamste ijkpunt: Werkt het. En dat is wel degelijk het geval, als je de cijfers van UWV erbij pakt. Mensen doen kennelijk meer zelfvertrouwen op of krijgen helderheid over hun passies en ambities. Als dat leidt tot persoonlijke ontwikkeling en de betrokkenen verlost uit hun bijgeloof (dat een vervullende loopbaan voor hun niet is weggelegd bijvoorbeeld) vind ik daar helemaal niks mis mee.

Voor de redacteuren van Volkskrant en Trouw heb ik nog wel een tip: verdiep je eens in dr. J. Kabat Zinn, een van de profs die zeer effectieve methodieken heeft ontwikkeld.

Handelaars in emotie

Begeerte en angst drijven de effectenhandel, hoorde ik vanmiddag iemand verkondigen. De Dalai Lama?
Nee, een beursanalist. De aandelen schieten dezer dagen als jojo's op en neer en binnen enkele weken verliest een onderneming als Randstad bijvoorbeeld achteloos 2300.000.000 euro aandeelhouderswaarde ofwel beurskapitaal.




Boeddhist David Loy schoot me te binnen. Die heeft alweer jaren her een treffende analyse gegeven van deze geinstitutionaliseerde hebzucht, onder de noemer: "Een onderneming kan niet lachen of huilen". Vanuit zijn levensvisie hekelt hij de letterlijk Naamloze Vennoten, namelijk de Aandelenbezitters. Als die moeten kiezen tussen Winstmaximalisatie en Maatschappelijke Verantwoordelijkheid, welke van de twee zou er dan winnen?




Lees het na bij
David Loy zelf

Opa en Oma kappen ermee

"Belang kosten kinderopvang beperkt", kopt NOS-teletekst vanochtend. Curieus toch, die opgewarmde prak, terwijl we al 25 jaar praten over professionele voorzieningen. Een sluitende aanpak van kinderopvang laat hier te lande nog steeds op zich wachten. Nu heeft het Sociaal Cultureel Planbureau weer drie jaar oude gegevens door de statistische gehaktmolen gehaald. Ik citeer het SCP zelf: "Uit de analyses, gebaseerd op de situatie in 2004 (dus vóór de Wet kinderopvang) blijkt dat de gezinssituatie en het loon van de moeders een grote rol spelen bij de beslissingen over werk en kinderopvang. De invloed van kosten en aanbod van kinderopvang is klein. Opvattingen, normen en waarden zijn veel belangrijker."

Ondertussen worden de wachtlijsten voor Buiten- Tussen- en Na-schoolse opvang langer en langer. Dit vloeit voort uit de vrijblijvende paarse verplichting die Van Aartsen en Bos vorig jaar bedachten: laat de scholen voor opvang zorgen, zonder erbij te vertellen hoe dan. En zo gaat het al jaren. Alle betrokken partijen wijzen naar elkaar. Wie maakt er nu eens een echt Deltaplan? Ik voorspel dat de personeelstekorten in Onderwijs en Zorg onbeheersbaar zullen blijken als zo'n deltaplan en dito investering van overheid, werkgevers en belanghebbenden uitblijft.

Schuivende Keerpunten, Bos zoekt dekking

Hoeveel slagen kan iemand om zijn arm houden? “Jan Pronk”, hoeder van Keerpunt en geestelijk vader van Schuivende Panelen, “vindt dat er te denken valt over het idee om PvdA voorzitter te worden.” Volgens teletekst heeft hij het gisteren zo gezegd op radio 1.

In de politiek betekent dat: ik ben beschikbaar mits ik gevraagd word.
Pronk was altijd de lieveling van links, al was het maar omdat rechts hem zo haatte. Maar, is hij de leider die de partij nu nodig heeft?
Je kunt aan een paar speerpunten denken:
1. eindelijk de SP serieus partij geven
2. de hypotheekrente serieus op de agenda krijgen
3. een wervend euro-referendum afdwingen
4. een dualistische fractie tot stand brengen
5. alsnog een irak-onderzoek voor elkaar boksen.

Dus zal het wel niet gaan gebeuren, want Bos vindt dat type leiderschap vast doodeng; die heeft liever een tassendrager, of op zijn best een spin-doctor, denk ik.
Toch kan de partij zo’n wervend en bezielend leider wel gebruiken. Eentje waarin de leden en de kiezers zich kunnen herkennen, door wie zij zich in hun hart en in hun ziel aangesproken voelen en van wie zij ook verwachten en waarderen als hij de leiding durft te nemen. En iemand die ook duidelijk gebreken vertoont kan de politiek weer een menselijk gezicht geven.
Daarom kan Femke Halsema gemakkelijk zeggen dat ze geen alternatief voor zichzelf ziet, want politici van het kaliber Pronk moet je in alle partijen met een lantaarntje zoeken, dus zeker ook binnen GroenLinks.

Druipend genieten van vier vleugels

Hoezo komkommertijd? Dré Wapenaar heeft op een steenworp van Schermerhorn een futuristisch viervleugelpaviljoen gebouwd, waarheen je met de huiftractor of platbodemfluisterboot vervoerd wordt. Als je nog druipend van de plensbuien deze rode, gekwadrateerde iglo betreedt, waan je je werkelijk in de muziekhemel. Vier pianisten spelen "Horizon" van Simeon ten Holt. Via de webcam zie je de blonde manen van klavierleeuw Kees Wieringa -vijfvoudig uitvergroot in het westelijke rozet- wild voor- en achterover zwaaien. Een tel later is de lyrische wending een feit en laat ik me meevoeren op de vier klankenreeksen, die samen een ongekende ruimtelijke schoonheid scheppen. Met mijn ogen dicht word ik opgenomen in een creatie van kabbelende polderstroompjes naar extatisch vuurwerk. Ik kom in een volkomen exotische omgeving helemaal thuis. En geniet nog het meest als de pianisten, in volle concentratie, moeten grijnzen om de roep van een weidevogel die zich moeiteloos in hun romantische melodielijn voegt.

Meer Wapenaar en Ten Holt vind je op mijn blogpost Kasteel Het Nijenhuis!

Monumentale mijmer, mondiale meuk - help!

Als treinreiziger sta je soms verbaasd, hoe gemakkelijk we door de globalisering worden ingehaald. In mijn woongemeente Hoorn valt binnenkort een aardig monument ten prooi aan de oprukkende junkfood begeerte. De spoorwegdochter Servex heeft het kennelijk opportuun geacht de stationsrestauratie te verpachten aan Burger King. Nu weet ik dat het CWI blij is met zulke initiatieven, want er komen (weliswaar slecht-)betaalde baantjes bij voor kansarme jongeren. Burger King is echter geen liefdadigheidsvereniging. In hun hang naar herkenbaarheid en eenvormigheid zal het monumentale karakter van de reizigersherberg van ondergeschikt belang blijken. De Vereniging Oud Hoorn (klik op de titel) heeft al protest aangetekend tegen het blinderen van de ramen. En het interieur dan? We weten van Amsterdam CS hoe Burger King daar heeft huisgehouden (zie foto). En wat gaan wij reizigers doen? Zien wij met de armen over elkaar toe? Heeft iemand een tip om dit globaliseringseffect creatief te beinvloeden?

Geen vierkantswortel en toch levend uit de onderhandeling

Onderhandelen is een vak. De Tiny Twins uit Polen hebben dat geleerd van het duo Nixon/Kissinger, die met succes het Vietnam-theaterstuk speelden van Carrot & Stick. Als Henry aan tafel niet genoeg concessies kreeg, gooide Richard er nog een stelletje bomtapijten tegenaan. Zei Henry tegen Le Duc Tho, zijn latere Nobelprijsmaatje, zie je wel, je kunt beter met mij zaken doen!
Zo hebben Lech en Jaroslaw het spel nu ook gespeeld. En zoals echte onderhandelaars weten, gaat het bij het compromisresultaat vooral om de vraag: "Waar kan ik mee thuis komen?"
Het nieuwe EU-verdrag is in die zin best een prestatie van Merkel, die met goed luisteren en daarna wegmasseren van de pijnpunten alle kikkers weer terug in de kruiwagen heeft gekregen. Ze heeft zelfs het Nixon/Kissinger-spel beter gespeeld dan de Kaczinsky's, met Tony en Nicolas gezamenlijk in de rol van Kissinger en zijzelf in de Nixon-pose.
Ik durf dan ook de voorspelling wel aan dat Balkenende-IV in 2008 een nieuw referendum kan winnen. Of dat voor de Engelse, Franse en Poolse kabinetten tegen die tijd ook geldt, is al een heel stuk waziger. Maar daarover is dan alweer driekwart jaar hard onderhandeld door 27 topdiplomaten, al dan niet in krijtstreep.

Hoe Annelies haar voorganger uit de parkeerstand krijgt

Praktijksimulatie is een belangrijk onderdeel in mijn trainingen: het biedt mensen de gelegenheid in de huid van een/de ander te kruipen.
Afgelopen zaterdag deden we zo’n praktijknabootsing bij het dagdeel conflicthantering. De training behandelde het thema leiderschap en was bestemd voor fractievoorzitters van de meest uiteenlopende gemeenteraadsfracties, zowel ervaren als beginnende, oppositionele als coalitie en zowel stad als platteland.

De werkvorm is dat de rollenspelers in het midden zitten, de groep eromheen en de tribune observeert en mag individueel de hoofdrolspeler aftikken als hij of zij een andere voortzetting wil uitproberen.
Een aardig voorbeeld:
Laten we de gemeente Nederpoort noemen en de fractievoorzitter Annelies.
Annelies is sinds 2006 fractievoorzitter en haar voorganger Rogier zit, als expert op volkshuisvesting en welzijn in de fractie. Die gaat steeds solistischer optreden. Annelies voert een functioneringsgesprek.
Rogier voelt zich meteen aangevallen als hij op het solistische wordt aangesproken; hij voert leeftijd en gezondheid aan; en dat hij geen animo en energie heeft om buiten de eigen portefeuille ook nog eens alle interne overleggen en ledenvergaderingen enzovoorts bij te houden. Voelt zich op een zijspoor gerangeerd als Annelies suggereert dat hij het wat rustiger aan zou kunnen doen door meer te delegeren, onderwijl laat ze Rogier merken dat ze overloopt van begrip voor zijn fysieke problemen.
Annelies wordt afgetikt door Gerard. Die slaat een respectvolle en tegelijk zakelijk-volwassen toon aan tegen Rogier, die daardoor spontaan uit zijn slachtofferrol ontwaakt.
Dat fenomeen brengt Annelies op een idee, ze tikt Gerard weer af en komt binnen de kortste keren met Rogier tot een vruchtbaar gesprek over zijn expertise en wijsheid die hij ten dienste wil gaan stellen als mentor van beginnende (steun-)fractieleden!
(Uiteraard zijn de situatiebeschrijving en de namen gefingeerd)

Inzaghi kan de boom in. Leve de Stopera!

Zeventien amsterdamse bikkels trotseerden woensdagavond het titanengevecht tussen Seedorf en Kuijt. Ze kwamen bijeen in het stadhuis om inspiratie op te doen voor later dit jaar. Dan voelen de stadsdeelgroenlinksers hun volksvertegenwoordigers en wethouders aan de tand. Zitten ze lekker in hun vel? Slagen ze in hun ambities? Halen ze AT5 of andere media? Kortom, werkt het? En welke steun hebben ze nodig om verder te groeien in hun rol?
Je ruikt het al, "It’s-the-time-of-the-season" voor het Functi-o-ne-rings-ge-sprek.
Daar komt meer bij kijken dan je op het eerste gezicht zou denken. Om die reden gaf ik, op uitnodiging van het amsterdamse federatiebestuur, de deelnemers een rondleiding. Langs de Voetangel van de Gesloten Vraag. Om de Klem heen van het Voorbarige Oordeel. Door het Mijnenveld van de Vrijblijvendheid.
Sharon van Ede, secretaris van Oud-Zuid trapte af met een tour d’horizon langs de gesprekken die ze, samen met een medebestuurslid, voerde met de fractievoorzitter en de 2 (twee!) "Wethouders" –die dus officieel DB-lid heten- en die er geen van allen spijt van hadden om hun ziel blootgelegd te hebben. Zo’n functioneringsgesprek blijkt het tegendeel te zijn van een afrekening. Het schept juist gelegenheid om alle mogelijke struikelblokken, zowel intern als extern, ruimschoots op tijd in kaart te brengen.
Na een korte Stand-up demonstratie met Ria, mijn co-trainer, hoe je zo’n gesprek kunt verknallen, mochten de afdelingsbestuurders en voormalig kandidatencommissieleden erop los. Elke deelnemer interviewde een minuut of tien de -nagespeelde- wethouder of fractievoorzitter, daarbij nauwlettend gadegeslagen door collega’s uit andere afdelingen. Die mochten na afloop de recensies leveren.
In de slotronde bleek dat het een leerzaam avondje was, en dat de hier en daar sluimerende koudwatervrees eerst geconcretiseerd was om vervolgens omgezet te worden in de do’s en don’ts van zo’n gespreksronde. En niet in de laatste plaats leerzaam voor ons als trainers, om met deze ervaring een mooie training verder te ontwikkelen!

Wethouder Cecilia gaat actievoeren

Leuk wijkavondje met wethouder Van Weel. Om te beginnen wil ze dat het zwembad De Wijzend open blijft: "Sluiting maak ik als wethouder niet mee". Toen deed ze er nog een schepje bovenop: zij zei het te betreuren dat ze als wethouder niet meer in de actiecomité wereld kan deelnemen. Nou daar had ik een aardige suggestie voor: de antennemast voor UMTS die Vodafone in de toren van de katholieke kerk van Zwaag wil hangen. Ik hoefde haar alleen maar aan ons gezamenlijke actieverleden te herinneren (Chili Comité Hoorn, jaren 80) om een brede grijns op haar gezicht te toveren. Ze kaart het meteen aan bij de B&W vergadering morgenochtend en vanavond nog bij de ledenvergadering van haar eigen CDA.
Haar partijgenote en raadslid Van Berkum wist nog te melden dat het kerkbestuur zelfs nog niet akkoord is met UMTS-kasten in de torenspits, terwijl Vodafone de bouwvergunning en de monumentenvergunning al heeft aangevraagd, met gedetailleerde tekeningen en al!

We gaan het meemaken! En in onze GroenLinks-wethouder Jan de Boer heeft Cecilia alvast een warme medestander, daarvan ben ik overtuigd!

Aristo-Cats 2 met Jaap vande Merwe & David Wijnkoop

Naast het workshopbericht mijn impressie van de ochtend. Ria, mijn nieuwe collega-trainer bij GroenLinks en ik reisden met de trein naar Sloterdijk. Troffen daar rond half elf een geanimeerde ambiance in het anders zo degelijk saaie Aristo complex. “Tout” hoofdstedelijk GL *) bleek speciaal hiervoor vroeg uit de veren. Nou ja, tout, er kwam toch nog behoorlijk wat volk na elven binnensluipen. Maar toen waren wij al druk met het inventariseren van de “Verbeterpunten”.
Mijn clubje, dat begon met vier, maar gaande de ochtend uitgroeide tot het dubbele vanwege al die uitslapers, was behoorlijk links. Wij moesten niet veel hebben van het idee van nieuwbakken GroenLinkser Dick Pels om de Vrijzinnig Democratische Bond nieuw leven in te blazen. Integendeel, samenwerking met maatschappelijke bewegingen, heldere taal en minder topdown onze politieke lijn agenderen, dat waren items die hoog scoorden. Op een bepaald ogenblik hield ik de adem in,zou iemand het wagen
de

Internationale in te zetten? Kortom, ik was beland in het gezelschap van een zwikkie Platvoetindianen en een verdwaalde Dwars-er. Het debat deed me goed, moet ik zeggen.
Terwijl Simon namens ons onderhandelde (deliberate democracy noemt Simon dat, zo heb ik inmiddels begrepen) - volgens het model van Inspirationworks met Kathalijne en de andere gespreksleiders, gingen wij onszelf pluimen geven, want dat waren we niet gewend. Ik hoorde onder andere de volgende die mijn hartelijke instemming hadden:

1. we zijn niet zo "Wij-weten-wat-goed-voor-u-is"-ig als de PvdA




2. we zijn trots op onze traditie van wel een jaar of honderd (blijkbaar begint de geschiedenis met Wijnkoop, met zijn SDP van 1907, zie foto)




3. we durven eerlijk tegen de mensen te zeggen dat ze voor onze plannen meer belasting moeten betalen




4. we hebben uitstekende Europarlementariërs, en Lagendijk doet het op het Turkije thema prima




5. het gaat ons om de zaak, niet om de poppetjes en het pluche.

• )

onder andere zag ik naast Femke, Kathalijne en Bram van Ojik (1 0f 2, daar wil ik af wezen), Marijke Vos, Jos van der Lans, Wethouder Ruud Grondel van Diemen (v/h Haarlem), ook Noordhollands fractievoorzitter Harmen Binnema, die al een mooie metablog gemaakt heeft over de Amsterdamse Evaluatie, zie Planeet GroenLinks voor info.

Aristo-Cats 1: workshop Zichtbaar GroenLinks

Afgelopen zaterdag tijdens de lunch in Aristo Amsterdam nog even in spanning gezeten of onze workshop “Zichtbaar GroenLinks in de Regio” 's middags wel zou doorgaan (in Utrecht hadden we die afgeblazen toen van de dertien enthousiast opgestoken vingers slechts drie eigenaars van die vingers zich bij ons tafeltje meldden).
Maar Jaap de Bruijn, Ria Kieft en ik hadden mazzel, er verschenen wel tien mensen, die aan onze wervende activiteit de voorkeur gaven boven theedrinken met Femke.
Ik had goed in de oren geknoopt hoe Bram van Ojik in de plenaire pluimenuitdeel-sessie alle zinnen die begonnen met een compliment, gevolgd door: komma maar.... onmiddellijk afkapte. Dus malcontente geluiden, of verwijten richting Landelijke top en apparaat werden door mij op dezelfde wijze vrolijk omgebogen in: “Hier willen we graag precies weten hoe jij dat beter gaat doen”. En verdomd, gaandeweg volgde de ene na de andere succesvolle actie danwel best practice.
Toen mocht iedereen toekomstige Permanente Campagnetips en -ideeën lanceren, inclusief de hemelbestormende, waarna via een songfestivalachtige stemprocedure de voorkeuren werden vastgelegd. Het leuke was dat de aanvankelijk meest hemelbestormende plannetjes het meest enthousiaste onthaal kregen en nog haalbaar werden gemaakt ook, bijvoorbeeld een Euro-Groenenfestival in Maastricht! (Van de Euro-Dwars-activiteit in Limburg deze zelfde zaterdag had ik toen nog geen kennis genomen, en de andere aanwezigen blijkbaar ook niet).


De foto (van Hanneke Verkleij) is een campagnepraktijkvoorbeeld in mijn eigen afdeling

Turkije in de EU lijkt me strak plan

You're from Holland? Geert Mak, my best friend!! (Ik sta op "De" Brug, man toont display van mobieltje met foto van Geert, en het Boekenweekgeschenk zelf. Blijkt de man te zijn die op pag. 25 vertelt over zijn grootvader uit het achterland, dichtbij Irak.)

De ontvolking van het platteland kon op die pagina niet treffender verwoord worden. Logisch dat iedereen naar de stad trekt, en zeker Istanbul werkt als een magneet.
Ik moet zeggen dat ik het een zeer aantrekkelijke dynamische stad vond, waar Europese milieunormen nog wel wat kunnen verbeteren; geen roetfilters enzo!
En als ik het wel heb worden ze binnenkort ook nog eens de culturele hoofdstad van Europa!

De mensen willen geen Fundi als president, geen Sharia, maar zeker ook geen Generaal. Als we ze daarmee een handje kunnen helpen, graag.
En ik wil er gauw weer heen!