Nu alles in beweging zetten voor de tocht. Twitter account is er. Uitrusting is in opbouw. Facebookpagina bijna klaar. Spannend. Zin.
woensdag 31 juli 2013
Aanloop
Nu alles in beweging zetten voor de tocht. Twitter account is er. Uitrusting is in opbouw. Facebookpagina bijna klaar. Spannend. Zin.
vrijdag 28 juni 2013
europa in
Binnenkort, dat wil zeggen over een week of zes, vertrek ik voor een lange pelgrimstocht door het hart van Europa. Tachtig jaar na het einde van de Weimar-republiek en minder dan een jaar voor de europese verkiezingen wil ik me wandelend bezinnen. Sprekend met andere reizigers en trekkers ga ik de thermometer in de unie en haar burgers planten, waarvan verslag op dit weblog, op facebook en/of twitter zal volgen.
De afbeelding toont een van mijn uitzichten bij aanvang, de kerk waar Bach zijn fuga's en cantates uitvoerde.
Geestelijke bagage is in de aanloop bijvoorbeeld: Herman Vuijsje's "Pelgrim zonder God" en Gabriel vd Brink "De lage landen en het Hogere".
De afbeelding toont een van mijn uitzichten bij aanvang, de kerk waar Bach zijn fuga's en cantates uitvoerde.
Geestelijke bagage is in de aanloop bijvoorbeeld: Herman Vuijsje's "Pelgrim zonder God" en Gabriel vd Brink "De lage landen en het Hogere".
Maar eerst zondag de uitzending over Identiteit en Europa eens aandachtig volgen.
vrijdag 24 september 2010
Lezing zondag: Meesterlijk Communiceren
De vader die op hoge toon havo eist voor zijn dochter; de wethouder die bedreigd wordt; ambulance broeders die in elkaar geslagen zijn. Ontzag voor mensen met publieke functies is niet meer vanzelfsprekend. In het verzuilde Nederland had men in wijkagent en leraar een vanzelfsprekend vertrouwen. Maar anno 2010 voert wantrouwen de boventoon. Wie zulke verantwoordelijkheden draagt moet zijn vertrouwenwekkende rol in het sociaal verkeer opnieuw uitvinden.
Op zondag 26 september geef ik mijn visie op deze vertrouwensvragen. Volgens mij is er een passend antwoord: “Meesterlijk Communiceren”. In de lezing leg ik uit wat er om ons heen eigenlijk aan de hand is. En laat ik zien hoe “Meesterlijk Communiceren” werkt. Hoe je vanuit een natuurlijke, vertrouwenwekkende houding met ouders, cliënten en andere burgers een volwassen contact kunt hebben.
De -interactieve- lezing begint om 12.30 uur in de Wilhelminalaan 2 in Hoorn.
Na afloop is er gelegenheid om nader kennis te maken in een persoonlijk gesprek in mijn praktijkruimte aldaar.
Nadere informatie op www.opendag.org
Op zondag 26 september geef ik mijn visie op deze vertrouwensvragen. Volgens mij is er een passend antwoord: “Meesterlijk Communiceren”. In de lezing leg ik uit wat er om ons heen eigenlijk aan de hand is. En laat ik zien hoe “Meesterlijk Communiceren” werkt. Hoe je vanuit een natuurlijke, vertrouwenwekkende houding met ouders, cliënten en andere burgers een volwassen contact kunt hebben.
De -interactieve- lezing begint om 12.30 uur in de Wilhelminalaan 2 in Hoorn.
Na afloop is er gelegenheid om nader kennis te maken in een persoonlijk gesprek in mijn praktijkruimte aldaar.
Nadere informatie op www.opendag.org
zaterdag 20 maart 2010
Witte raven in Managementland
Verjaarsfeestjes, daar ben ik doorgaans niet zo van.
Maar soms tref je het, zomaar.
Zo had ik vanmiddag opeens een boeiend gesprek met oud-studiegenoot en vakbroeder A die doceert aan een HBO instelling in het midden des lands.
Wat me niet vaak overkomt, gebeurde nu wel: ik trof hier een man die zonder voorbehoud zijn leidinggevende prees. We kwamen aldus te spreken over een kwestie die mij al langer bezig houdt: wat maakt nou dat de ene middenmanager het er beter af brengt dan de andere.
Ze hebben immers allemaal standaard te maken met de sandwich positie. Ze kunnen niet al hun gewicht in hun team leggen, maar zetbaas zijn “van hogerhand” is meestal ook geen lang leven beschoren.
Hoe vind je de juiste middenpositie?
Welnu, de manager in kwestie deed een aantal dingen. Zij was duidelijk; reflecteerde op haar zwakke en sterke punten en deed daar niet geheimzinnig over, integendeel, zij liet dingen aan medewerkers over die dat beter konden; zij was oprecht geinteresseerd in het vak van haar mensen en kwam geregeld in de collegezaal; zij daagde mensen uit om het beste uit zichzelf te halen en vierde successen met de betrokkenen; zij roemde de managementgoeroes slechts als ze bewijsbaar iets bleken toe te voegen aan de eigen organisatie; zij deed alleen toezeggingen die ze na kon komen; zij besteedde 4 dagen in de week aan haar eigen toko en nooit meer dan gemiddeld een dag aan strategische overhead (maar die ene dag was zeer effectief). Kortom, zo’n leidinggevende gun je meer mensen. Terwijl het, als ik het zo eens op een rijtje zet, toch competenties zijn die tot het standaardrepertoire van de middenmanager behoren.
Maar waarom is het dan zo bijzonder als eens iemand het werkelijk in de praktijk brengt?
Daarover wellicht een volgend keer.
Maar soms tref je het, zomaar.
Zo had ik vanmiddag opeens een boeiend gesprek met oud-studiegenoot en vakbroeder A die doceert aan een HBO instelling in het midden des lands.
Wat me niet vaak overkomt, gebeurde nu wel: ik trof hier een man die zonder voorbehoud zijn leidinggevende prees. We kwamen aldus te spreken over een kwestie die mij al langer bezig houdt: wat maakt nou dat de ene middenmanager het er beter af brengt dan de andere.
Ze hebben immers allemaal standaard te maken met de sandwich positie. Ze kunnen niet al hun gewicht in hun team leggen, maar zetbaas zijn “van hogerhand” is meestal ook geen lang leven beschoren.Hoe vind je de juiste middenpositie?
Welnu, de manager in kwestie deed een aantal dingen. Zij was duidelijk; reflecteerde op haar zwakke en sterke punten en deed daar niet geheimzinnig over, integendeel, zij liet dingen aan medewerkers over die dat beter konden; zij was oprecht geinteresseerd in het vak van haar mensen en kwam geregeld in de collegezaal; zij daagde mensen uit om het beste uit zichzelf te halen en vierde successen met de betrokkenen; zij roemde de managementgoeroes slechts als ze bewijsbaar iets bleken toe te voegen aan de eigen organisatie; zij deed alleen toezeggingen die ze na kon komen; zij besteedde 4 dagen in de week aan haar eigen toko en nooit meer dan gemiddeld een dag aan strategische overhead (maar die ene dag was zeer effectief). Kortom, zo’n leidinggevende gun je meer mensen. Terwijl het, als ik het zo eens op een rijtje zet, toch competenties zijn die tot het standaardrepertoire van de middenmanager behoren.
Maar waarom is het dan zo bijzonder als eens iemand het werkelijk in de praktijk brengt?
Daarover wellicht een volgend keer.
vrijdag 19 februari 2010
Dus als het werkt, is het Waar?!
Jaja, riep Halsema van de week in de interruptiemicrofoon tegen de bewindsman: Als het werkt is het waar, bedoelt u?! Bondiger had zij de kritiek op de postmoderne valkuil niet kunnen formuleren. Het zou me niet verbazen als zij flink heeft zitten grasduinen in Rob Riemen's "Adel van de Geest". Collega-filosoof Achterhuis vergeleek diens werk met
Reader's Digest. Maar die kwalifikatie vind ik misplaatst.
Ik zou eerder denken aan een vergelijking met thriller auteur Ross, die "factie" schrijft. Je weet nooit helemaal zeker of het echt zo gegaan is, maar het verhaal is sterk genoeg om geloofwaardig te zijn.
Het punt dat Riemen wil maken is, lijkt mij, dat het Europees Ideaal, sterker, de europese beschaving, te grabbel wordt gegooid als het postmoderne denken onder intellectuelen de overhand houdt. Hij geeft een paar ijzersterke voorbeelden over anti-amerikaanse reacties na de aanslag op de Twin Towers. En hij pleit voor diepgang temidden van een steeds platter wordende communicatieve stijl in de media en elders; daarvoor roept hij niet de minsten aan: Spinoza, Goethe, Thomas Mann. Verplichte lectuur voor iedereen die met mensen werkt. Mij heeft hij in elk geval weten te fascineren.
zondag 24 januari 2010
Benefiet Birthe Blom voor Haiti
De
Benefiet voor Haiti was vanwege de sneeuwoverlast een beetje matig bezocht, maar de warmte van de sonates maakte veel goed. Vooral de sonate van Brahms nr. 1 opus 78 maakte indruk, evenals de sonate die Poulenc opdroeg als ode aan Federico Garcia Lorca.
Benefiet voor Haiti was vanwege de sneeuwoverlast een beetje matig bezocht, maar de warmte van de sonates maakte veel goed. Vooral de sonate van Brahms nr. 1 opus 78 maakte indruk, evenals de sonate die Poulenc opdroeg als ode aan Federico Garcia Lorca.
donderdag 31 december 2009
Beschavingsoffensief
Als we toch terugblikken: 3x raden wie het aflopende decennium de invloedrijkste Nederlander ter wereld was: Yvo de Boer? Mis. Manfred Kets de Vries? Mis. Victor of Rolf dan? Opnieuw mis.
Zoek hem op in de FT-lijst en ga voor uzelf na hoe trots u bent op deze landgenoot. Sic transit gloria mundi. Gidsland zijn is zo 20e eeuw, nietwaar.
Doorgaans ben ik niet zo cynisch, maar als dit onze bijdrage aan de beschaving is, ja dan verdienen we inderdaad een PVV-kabinet, vrees ik.
Zoek hem op in de FT-lijst en ga voor uzelf na hoe trots u bent op deze landgenoot. Sic transit gloria mundi. Gidsland zijn is zo 20e eeuw, nietwaar.
Doorgaans ben ik niet zo cynisch, maar als dit onze bijdrage aan de beschaving is, ja dan verdienen we inderdaad een PVV-kabinet, vrees ik.
dinsdag 1 december 2009
zaterdag 14 november 2009
Opening door Cohen & Soetendorp (Mozeshuis 1)
De Burgemeester van Amsterdam opende op 12 november in het Mozeshuis de lancering van het Charter for Compassion met de parabel van de barmhartige Samaritaan, omdat barmhartig een van de drie kernwaarden in het Amsterdamse wapenschild is.
Abraham Soetendorp schreef mee aan het handvest en sprak de tekst uit, die daarmee voor het eerst wereldkundig werd gemaakt. Na het voorlezen bleef het in de afgeladen Mozes- en Aaronkerk een paar minuten indrukwekkend stil.
Charter for Compassion - de video
De boodschap spreekt voor zich! Binnenkort hoop ik verslag te doen van de toespraken in het Mozeshuis op 12 november.
maandag 9 november 2009
Wat gij niet wilt dat u geschiedt.....
Even naar Geel gekeken omdat het initiatief van Karen Armstrong er besproken werd. Op spirit24 zou het volledige interview met Armstrong te zien moeten zijn, maar dat lukt kennelijk nog niet. Ik ga in elk geval donderdag naar het Mozeshuis, waar het Charter centraal staat.
Wie toch alvast een interview wil zien waarin Armstrong onder andere de Gulden Regel nog eens in het licht zet: the Huffington Post had het vorig jaar.
zondag 11 oktober 2009
Gaat dat zien: Brecht&Weill in 't Park
Lekker Brechtiaans uitvergroot muziektheater. Al is het maar voor de nostalgie en om alle klassiekers nog eens opgefrist langs te horen komen. Voor het gemak een citaat uit het Parool van 22 april van dit jaar (over een verwante voorstelling):
“Ook in Nederland kent iedereen Die Dreigroschenoper van Kurt Weill en Berthold Brecht, althans de naam, of anders wel de 'hits' Seeräuberjenny en vooral Die Moralität von Mackie Messer, dat als Mack the Knife door toedoen van Louis Armstrong, Frank Sinatra en vele anderen in de jaren vijftig in Amerika een klassieker werd in de amusementsmuziek. Maar geloof het of niet, opvoeringen van Die Dreigroschenoper, losjes gebaseerd op de achttiende-eeuwse The beggar's opera van John Gay, zijn hier een zeldzaamheid.”
Een orkest dat bijzonder op dreef is; mooie rollen door Zoldertheater o.l.v. Harry van Scherpenberg en Café Chantant (foto) o.l.v. Feico de Leeuw.
Nogmaals het Parool: “Weill schreef Die Dreigroschenoper, waarin hij alle operaconventies kaltstellt (het zeer kleine orkest, het idiote deus ex machina-slot), niet voor geschoolde zangers, maar voor zingende acteurs. Het is wel een hele zit, de Dreigroschenoper tot op de vierkante centimeter gestileerd, gechoreografeerd en vormgegeven en het ziet er allemaal geweldig uit. De wetten van Brechts 'episch theater' worden tot in het extreme doorgevoerd en, knap, naar de eenentwintigste eeuw doorgetrokken.” Ik gun ze nog zeker drie maal een volle zaal.
“Ook in Nederland kent iedereen Die Dreigroschenoper van Kurt Weill en Berthold Brecht, althans de naam, of anders wel de 'hits' Seeräuberjenny en vooral Die Moralität von Mackie Messer, dat als Mack the Knife door toedoen van Louis Armstrong, Frank Sinatra en vele anderen in de jaren vijftig in Amerika een klassieker werd in de amusementsmuziek. Maar geloof het of niet, opvoeringen van Die Dreigroschenoper, losjes gebaseerd op de achttiende-eeuwse The beggar's opera van John Gay, zijn hier een zeldzaamheid.”
Een orkest dat bijzonder op dreef is; mooie rollen door Zoldertheater o.l.v. Harry van Scherpenberg en Café Chantant (foto) o.l.v. Feico de Leeuw.
Nogmaals het Parool: “Weill schreef Die Dreigroschenoper, waarin hij alle operaconventies kaltstellt (het zeer kleine orkest, het idiote deus ex machina-slot), niet voor geschoolde zangers, maar voor zingende acteurs. Het is wel een hele zit, de Dreigroschenoper tot op de vierkante centimeter gestileerd, gechoreografeerd en vormgegeven en het ziet er allemaal geweldig uit. De wetten van Brechts 'episch theater' worden tot in het extreme doorgevoerd en, knap, naar de eenentwintigste eeuw doorgetrokken.” Ik gun ze nog zeker drie maal een volle zaal.
dinsdag 22 september 2009
De onthullingen van KPMG: slimme PR
KPMG zocht uit dat jonge managers, in de ogen van 2 op elke 5 bedrijven, een sterk verlaagd normbesef vertonen; ze gaan voor status en poen.
De (HBO-) opleidingen moeten dat verhelpen: hun “vormende” taak serieuzer oppakken, zeggen ze bij KPMG.
Het onderzoek staat helaas niet online, maar de voorzitter van de HBO Raad Terpstra heeft het kennelijk ingezien en geconcludeerd dat die –kritische- bedrijven de hand in eigen boezem moeten steken. Want zij hebben toch zelf deze “high potentials” geworven en ingehuurd?
In mijn trainingen kom ik die Gordon Gekko’s tot nu toe niet tegen.
Mijn grootste aarzeling bij het KPMG-bericht is dan ook de interpretatie van dit onderzoeksresultaat.
Is het erger geworden? Deden eerdere generaties managers het zoveel beter? Is er een vergelijking gemaakt van de effectiviteit tussen bedrijven met een hoog Gekko gehalte en meer Maatschappelijk Verantwoordelijke organisaties? Zijn die hebzuchtige HiPo’s vooral mannen of hebben ook sommige vrouwen dergelijk gedrag ontwikkeld om maar door dat glazen plafond heen te kunnen breken?
Allemaal vragen die het persbericht niet beantwoordt.
Vermoedelijk is de kreet dat de scholen het moeten oplossen niet meer dan een noodgreep. Want ik acht iedere ambitieuze jonge man of vrouw met voldoende hersens en een open hart in staat uit te groeien tot een goede leidinggevende, mits de cultuur van het bedrijf bewust zo wordt ingericht dat leiderschap zich op alle niveaus voortdurend ontwikkelt in de richting van een lerende en duurzame organisatie.
Update:Het lijkt erop dat het onderzoek minder gericht was op het maken van wetenschappelijke vorderingen dan op het bedenken van een slimme advertorial (waar overigens op zichzelf niks mis mee is).
De (HBO-) opleidingen moeten dat verhelpen: hun “vormende” taak serieuzer oppakken, zeggen ze bij KPMG.
Het onderzoek staat helaas niet online, maar de voorzitter van de HBO Raad Terpstra heeft het kennelijk ingezien en geconcludeerd dat die –kritische- bedrijven de hand in eigen boezem moeten steken. Want zij hebben toch zelf deze “high potentials” geworven en ingehuurd?
In mijn trainingen kom ik die Gordon Gekko’s tot nu toe niet tegen.
Mijn grootste aarzeling bij het KPMG-bericht is dan ook de interpretatie van dit onderzoeksresultaat.
Is het erger geworden? Deden eerdere generaties managers het zoveel beter? Is er een vergelijking gemaakt van de effectiviteit tussen bedrijven met een hoog Gekko gehalte en meer Maatschappelijk Verantwoordelijke organisaties? Zijn die hebzuchtige HiPo’s vooral mannen of hebben ook sommige vrouwen dergelijk gedrag ontwikkeld om maar door dat glazen plafond heen te kunnen breken?
Allemaal vragen die het persbericht niet beantwoordt.
Vermoedelijk is de kreet dat de scholen het moeten oplossen niet meer dan een noodgreep. Want ik acht iedere ambitieuze jonge man of vrouw met voldoende hersens en een open hart in staat uit te groeien tot een goede leidinggevende, mits de cultuur van het bedrijf bewust zo wordt ingericht dat leiderschap zich op alle niveaus voortdurend ontwikkelt in de richting van een lerende en duurzame organisatie.
Update:Het lijkt erop dat het onderzoek minder gericht was op het maken van wetenschappelijke vorderingen dan op het bedenken van een slimme advertorial (waar overigens op zichzelf niks mis mee is).
Abonneren op:
Posts (Atom)