Spijbelen

Dankzij oplettende lezers kan ik verduidelijken dat ik niet te voet in Leipzig was. Het was een welkom trein uitje naar een leuke stad, waar ik lopend nog een dag ten oosten vanaf zit. Vandaag pak ik die draad weer op. Lopend. Bij Wurzen.

Bijzonder Leipzig

Dagje rustig aan in een verrassend gezellig en imposant Leipzig.
Dit kunstwerk heet de Blauwe schaapskudde en komt ook nog naar Rotterdam, Nijmegen en Amsterdam. De kunstenaars willen steden committeren aan vrede en aan het motto "Iedereen is gelijk en uniek" Meer info op www.blauschaeferei.de

De foto is overigens genomen bij de beroemde Thomas kerk, ja die van Johann Sebastian Bach.

Mezelf tegenkomen

De titel zegt het al: mijn eerste doel is bereikt. Ik ben mezelf vandaag en gisteren flink aan het tegenkomen. Leerzaam en naar. De rugzak en het lopen zelf gaan prima. Het is alleen een beetje lonely. De Duitsers zijn of massaal aan het werk of massaal op vakantie, maar wat ze absoluut niet doen is pelgrimeren. Ik heb er nu 80 km op zitten en ben er exact eentje tegengekomen. Die zou me zo inhalen, zei ze. Niet dus.
Verder is er veel asfalt, nauwelijks bomen en boven mij de koperen ploert. Ik heb afgesproken met mezelf dat ik niet de masochist hoef uit te hangen. Dus stop ik na 20 km gewoon, stinkend en drijfnat van het zweet.
En neem mijn intrek bij pension Faust, zie mijn uitzicht. (Niet helemaal eerlijk, want Grossenhain is een mooi stadje. Jammer dat je er een kanon kunt afschieten). En ja, van die duivel en die ziel. Da's toeval natuurlijk.

PS jullie merken wel dat de chronologie niet klopt.  Mijn berichten verschijnen in een andere volgorde dan waarin ik ze publiceer. Kan ik niet helpen. Sorry.

Toerist of pelgrim

Vandaag min of meer noodgedwongen toeristenbestaan geleid. Voor de pelgrim was helaas niet binnen loopafstand plaats in de herberg (behalve dan hier  in Bautzen). Morgen wel, dan loop ik van Bautzen naar de abdij van Panschwitz. Ook nog geen andere pelgrim gespot, by the way. Ben benieuwd of de foto vandaag wel gepubliceerd wordt. Het is mijn uitzicht vanuit de herberg hier in Bautzen. Als ie weer niet lukt kun je hem hopelijk via Twitter of Facebook bekijken. 

Onderweg

Allereerst, dank jullie voor alle hartverwarmende reacties. Dat doet me goed. Ben nu onderweg via Frankfurt en Dresden naar Bautzen. De kop is eraf. Eerste stappen uit de comfortzone. Later meer. 

Zelfsturende pelgrim

De van ouderdom kromlopende gastenzuster van de cisterciënzer abdij van Marienstern begroet mij met een Gruss Gott en handelt de zaken zeer efficient en op strenge toon af. Doet een beetje denken aan zuster Ludgera van de kleuterschool. "Ik geef u het stempel en de sleutel. Dat is dan vijf euro. Het is aan de achterkant van het brandweergebouw.U redt zich wel neem ik aan". Die laatste zin werd niet uitgesproken, maar nonverbaal was het al duidelijk.
De pelgrimherberg (4 bedden; ik ben de enige gast) is verder een prettige plek en, in zijn sobere eenvoud, van alles voorzien. Je kunt douchen,  thee zetten, een wasje doen; slechts beperkt door een paar formele grenzen: niet langer dan een nacht blijven, alles goed schoonhouden en opruimen en voor 9.30 uur wegwezen. Verder ben je als pelgrim volledig zelfsturend.
Vandaag geen foto's. De zusters houden niet van fotografie en hebben bovendien geen wifi :)

De Rivier

Twee keer ga ik hem oversteken. Eerst, vandaag over een week, met de trein. En later die week in de tegenovergestelde richting, te voet, op weg naar Leipzig. De Elbe.
Rivieren voeren veel  geschiedenis met zich mee, deze zeker. Maar ook veel symboliek.
De rivier verbindt volkeren en verdeelt landen. Maar stoort zich niet aan grenzen, ook niet als hij er zelf een vormt. Alles stroomt, niets blijft hetzelfde, en toch blijft het dezelfde Elbe. De rivier geeft en de rivier neemt, recent nog. Ik verheug me op de hernieuwde kennismaking. Maandag dus.

Aanloop

Zo. De verhuizing zit erop.
Nu alles in beweging zetten voor de tocht. Twitter account is er. Uitrusting is in opbouw. Facebookpagina bijna klaar. Spannend. Zin.

europa in

Binnenkort, dat wil zeggen over een week of zes, vertrek ik voor een lange pelgrimstocht door het hart van Europa. Tachtig jaar na het einde van de Weimar-republiek en minder dan een jaar voor de europese verkiezingen wil ik me wandelend bezinnen. Sprekend met andere reizigers en trekkers ga ik de thermometer in de unie en haar burgers planten, waarvan verslag op dit weblog, op facebook en/of twitter zal volgen.

De afbeelding toont een van mijn uitzichten bij aanvang, de kerk waar Bach zijn fuga's en cantates uitvoerde.
Geestelijke bagage is in de aanloop bijvoorbeeld: Herman Vuijsje's "Pelgrim zonder God" en Gabriel vd Brink "De lage landen en het Hogere".

Maar eerst zondag de uitzending over Identiteit en Europa eens aandachtig volgen.

Lezing zondag: Meesterlijk Communiceren

De vader die op hoge toon havo eist voor zijn dochter; de wethouder die bedreigd wordt; ambulance broeders die in elkaar geslagen zijn. Ontzag voor mensen met publieke functies is niet meer vanzelfsprekend. In het verzuilde Nederland had men in wijkagent en leraar een vanzelfsprekend vertrouwen. Maar anno 2010 voert wantrouwen de boventoon. Wie zulke verantwoordelijkheden draagt moet zijn vertrouwenwekkende rol in het sociaal verkeer opnieuw uitvinden.

Op zondag 26 september geef ik mijn visie op deze vertrouwensvragen. Volgens mij is er een passend antwoord: “Meesterlijk Communiceren”. In de lezing leg ik uit wat er om ons heen eigenlijk aan de hand is. En laat ik zien hoe “Meesterlijk Communiceren” werkt. Hoe je vanuit een natuurlijke, vertrouwenwekkende houding met ouders, cliënten en andere burgers een volwassen contact kunt hebben.

De -interactieve- lezing begint om 12.30 uur in de Wilhelminalaan 2 in Hoorn.
Na afloop is er gelegenheid om nader kennis te maken in een persoonlijk gesprek in mijn praktijkruimte aldaar.
Nadere informatie op www.opendag.org

Witte raven in Managementland

Verjaarsfeestjes, daar ben ik doorgaans niet zo van.
Maar soms tref je het, zomaar.
Zo had ik vanmiddag opeens een boeiend gesprek met oud-studiegenoot en vakbroeder A die doceert aan een HBO instelling in het midden des lands.
Wat me niet vaak overkomt, gebeurde nu wel: ik trof hier een man die zonder voorbehoud zijn leidinggevende prees. We kwamen aldus te spreken over een kwestie die mij al langer bezig houdt: wat maakt nou dat de ene middenmanager het er beter af brengt dan de andere. Ze hebben immers allemaal standaard te maken met de sandwich positie. Ze kunnen niet al hun gewicht in hun team leggen, maar zetbaas zijn “van hogerhand” is meestal ook geen lang leven beschoren.
Hoe vind je de juiste middenpositie?
Welnu, de manager in kwestie deed een aantal dingen. Zij was duidelijk; reflecteerde op haar zwakke en sterke punten en deed daar niet geheimzinnig over, integendeel, zij liet dingen aan medewerkers over die dat beter konden; zij was oprecht geinteresseerd in het vak van haar mensen en kwam geregeld in de collegezaal; zij daagde mensen uit om het beste uit zichzelf te halen en vierde successen met de betrokkenen; zij roemde de managementgoeroes slechts als ze bewijsbaar iets bleken toe te voegen aan de eigen organisatie; zij deed alleen toezeggingen die ze na kon komen; zij besteedde 4 dagen in de week aan haar eigen toko en nooit meer dan gemiddeld een dag aan strategische overhead (maar die ene dag was zeer effectief). Kortom, zo’n leidinggevende gun je meer mensen. Terwijl het, als ik het zo eens op een rijtje zet, toch competenties zijn die tot het standaardrepertoire van de middenmanager behoren.
Maar waarom is het dan zo bijzonder als eens iemand het werkelijk in de praktijk brengt?
Daarover wellicht een volgend keer.

Dus als het werkt, is het Waar?!

Jaja, riep Halsema van de week in de interruptiemicrofoon tegen de bewindsman: Als het werkt is het waar, bedoelt u?! Bondiger had zij de kritiek op de postmoderne valkuil niet kunnen formuleren. Het zou me niet verbazen als zij flink heeft zitten grasduinen in Rob Riemen's "Adel van de Geest". Collega-filosoof Achterhuis vergeleek diens werk met
Reader's Digest. Maar die kwalifikatie vind ik misplaatst.
Ik zou eerder denken aan een vergelijking met thriller auteur Ross, die "factie" schrijft. Je weet nooit helemaal zeker of het echt zo gegaan is, maar het verhaal is sterk genoeg om geloofwaardig te zijn.
Het punt dat Riemen wil maken is, lijkt mij, dat het Europees Ideaal, sterker, de europese beschaving, te grabbel wordt gegooid als het postmoderne denken onder intellectuelen de overhand houdt. Hij geeft een paar ijzersterke voorbeelden over anti-amerikaanse reacties na de aanslag op de Twin Towers. En hij pleit voor diepgang temidden van een steeds platter wordende communicatieve stijl in de media en elders; daarvoor roept hij niet de minsten aan: Spinoza, Goethe, Thomas Mann. Verplichte lectuur voor iedereen die met mensen werkt. Mij heeft hij in elk geval weten te fascineren.

Benefiet Birthe Blom voor Haiti

De
Benefiet voor Haiti was vanwege de sneeuwoverlast een beetje matig bezocht, maar de warmte van de sonates maakte veel goed. Vooral de sonate van Brahms nr. 1 opus 78 maakte indruk, evenals de sonate die Poulenc opdroeg als ode aan Federico Garcia Lorca.