Zelfsturende pelgrim

De van ouderdom kromlopende gastenzuster van de cisterciënzer abdij van Marienstern begroet mij met een Gruss Gott en handelt de zaken zeer efficient en op strenge toon af. Doet een beetje denken aan zuster Ludgera van de kleuterschool. "Ik geef u het stempel en de sleutel. Dat is dan vijf euro. Het is aan de achterkant van het brandweergebouw.U redt zich wel neem ik aan". Die laatste zin werd niet uitgesproken, maar nonverbaal was het al duidelijk.
De pelgrimherberg (4 bedden; ik ben de enige gast) is verder een prettige plek en, in zijn sobere eenvoud, van alles voorzien. Je kunt douchen,  thee zetten, een wasje doen; slechts beperkt door een paar formele grenzen: niet langer dan een nacht blijven, alles goed schoonhouden en opruimen en voor 9.30 uur wegwezen. Verder ben je als pelgrim volledig zelfsturend.
Vandaag geen foto's. De zusters houden niet van fotografie en hebben bovendien geen wifi :)

De Rivier

Twee keer ga ik hem oversteken. Eerst, vandaag over een week, met de trein. En later die week in de tegenovergestelde richting, te voet, op weg naar Leipzig. De Elbe.
Rivieren voeren veel  geschiedenis met zich mee, deze zeker. Maar ook veel symboliek.
De rivier verbindt volkeren en verdeelt landen. Maar stoort zich niet aan grenzen, ook niet als hij er zelf een vormt. Alles stroomt, niets blijft hetzelfde, en toch blijft het dezelfde Elbe. De rivier geeft en de rivier neemt, recent nog. Ik verheug me op de hernieuwde kennismaking. Maandag dus.

Aanloop

Zo. De verhuizing zit erop.
Nu alles in beweging zetten voor de tocht. Twitter account is er. Uitrusting is in opbouw. Facebookpagina bijna klaar. Spannend. Zin.

europa in

Binnenkort, dat wil zeggen over een week of zes, vertrek ik voor een lange pelgrimstocht door het hart van Europa. Tachtig jaar na het einde van de Weimar-republiek en minder dan een jaar voor de europese verkiezingen wil ik me wandelend bezinnen. Sprekend met andere reizigers en trekkers ga ik de thermometer in de unie en haar burgers planten, waarvan verslag op dit weblog, op facebook en/of twitter zal volgen.

De afbeelding toont een van mijn uitzichten bij aanvang, de kerk waar Bach zijn fuga's en cantates uitvoerde.
Geestelijke bagage is in de aanloop bijvoorbeeld: Herman Vuijsje's "Pelgrim zonder God" en Gabriel vd Brink "De lage landen en het Hogere".

Maar eerst zondag de uitzending over Identiteit en Europa eens aandachtig volgen.

Lezing zondag: Meesterlijk Communiceren

De vader die op hoge toon havo eist voor zijn dochter; de wethouder die bedreigd wordt; ambulance broeders die in elkaar geslagen zijn. Ontzag voor mensen met publieke functies is niet meer vanzelfsprekend. In het verzuilde Nederland had men in wijkagent en leraar een vanzelfsprekend vertrouwen. Maar anno 2010 voert wantrouwen de boventoon. Wie zulke verantwoordelijkheden draagt moet zijn vertrouwenwekkende rol in het sociaal verkeer opnieuw uitvinden.

Op zondag 26 september geef ik mijn visie op deze vertrouwensvragen. Volgens mij is er een passend antwoord: “Meesterlijk Communiceren”. In de lezing leg ik uit wat er om ons heen eigenlijk aan de hand is. En laat ik zien hoe “Meesterlijk Communiceren” werkt. Hoe je vanuit een natuurlijke, vertrouwenwekkende houding met ouders, cliënten en andere burgers een volwassen contact kunt hebben.

De -interactieve- lezing begint om 12.30 uur in de Wilhelminalaan 2 in Hoorn.
Na afloop is er gelegenheid om nader kennis te maken in een persoonlijk gesprek in mijn praktijkruimte aldaar.
Nadere informatie op www.opendag.org

Witte raven in Managementland

Verjaarsfeestjes, daar ben ik doorgaans niet zo van.
Maar soms tref je het, zomaar.
Zo had ik vanmiddag opeens een boeiend gesprek met oud-studiegenoot en vakbroeder A die doceert aan een HBO instelling in het midden des lands.
Wat me niet vaak overkomt, gebeurde nu wel: ik trof hier een man die zonder voorbehoud zijn leidinggevende prees. We kwamen aldus te spreken over een kwestie die mij al langer bezig houdt: wat maakt nou dat de ene middenmanager het er beter af brengt dan de andere. Ze hebben immers allemaal standaard te maken met de sandwich positie. Ze kunnen niet al hun gewicht in hun team leggen, maar zetbaas zijn “van hogerhand” is meestal ook geen lang leven beschoren.
Hoe vind je de juiste middenpositie?
Welnu, de manager in kwestie deed een aantal dingen. Zij was duidelijk; reflecteerde op haar zwakke en sterke punten en deed daar niet geheimzinnig over, integendeel, zij liet dingen aan medewerkers over die dat beter konden; zij was oprecht geinteresseerd in het vak van haar mensen en kwam geregeld in de collegezaal; zij daagde mensen uit om het beste uit zichzelf te halen en vierde successen met de betrokkenen; zij roemde de managementgoeroes slechts als ze bewijsbaar iets bleken toe te voegen aan de eigen organisatie; zij deed alleen toezeggingen die ze na kon komen; zij besteedde 4 dagen in de week aan haar eigen toko en nooit meer dan gemiddeld een dag aan strategische overhead (maar die ene dag was zeer effectief). Kortom, zo’n leidinggevende gun je meer mensen. Terwijl het, als ik het zo eens op een rijtje zet, toch competenties zijn die tot het standaardrepertoire van de middenmanager behoren.
Maar waarom is het dan zo bijzonder als eens iemand het werkelijk in de praktijk brengt?
Daarover wellicht een volgend keer.

Dus als het werkt, is het Waar?!

Jaja, riep Halsema van de week in de interruptiemicrofoon tegen de bewindsman: Als het werkt is het waar, bedoelt u?! Bondiger had zij de kritiek op de postmoderne valkuil niet kunnen formuleren. Het zou me niet verbazen als zij flink heeft zitten grasduinen in Rob Riemen's "Adel van de Geest". Collega-filosoof Achterhuis vergeleek diens werk met
Reader's Digest. Maar die kwalifikatie vind ik misplaatst.
Ik zou eerder denken aan een vergelijking met thriller auteur Ross, die "factie" schrijft. Je weet nooit helemaal zeker of het echt zo gegaan is, maar het verhaal is sterk genoeg om geloofwaardig te zijn.
Het punt dat Riemen wil maken is, lijkt mij, dat het Europees Ideaal, sterker, de europese beschaving, te grabbel wordt gegooid als het postmoderne denken onder intellectuelen de overhand houdt. Hij geeft een paar ijzersterke voorbeelden over anti-amerikaanse reacties na de aanslag op de Twin Towers. En hij pleit voor diepgang temidden van een steeds platter wordende communicatieve stijl in de media en elders; daarvoor roept hij niet de minsten aan: Spinoza, Goethe, Thomas Mann. Verplichte lectuur voor iedereen die met mensen werkt. Mij heeft hij in elk geval weten te fascineren.

Benefiet Birthe Blom voor Haiti

De
Benefiet voor Haiti was vanwege de sneeuwoverlast een beetje matig bezocht, maar de warmte van de sonates maakte veel goed. Vooral de sonate van Brahms nr. 1 opus 78 maakte indruk, evenals de sonate die Poulenc opdroeg als ode aan Federico Garcia Lorca.

Beschavingsoffensief

Als we toch terugblikken: 3x raden wie het aflopende decennium de invloedrijkste Nederlander ter wereld was: Yvo de Boer? Mis. Manfred Kets de Vries? Mis. Victor of Rolf dan? Opnieuw mis.
Zoek hem op in de FT-lijst en ga voor uzelf na hoe trots u bent op deze landgenoot. Sic transit gloria mundi. Gidsland zijn is zo 20e eeuw, nietwaar.
Doorgaans ben ik niet zo cynisch, maar als dit onze bijdrage aan de beschaving is, ja dan verdienen we inderdaad een PVV-kabinet, vrees ik.

Levenskunst

Bedankt, Ramses Adieu!

Opening door Cohen & Soetendorp (Mozeshuis 1)

De Burgemeester van Amsterdam opende op 12 november in het Mozeshuis de lancering van het Charter for Compassion met de parabel van de barmhartige Samaritaan, omdat barmhartig een van de drie kernwaarden in het Amsterdamse wapenschild is.

Abraham Soetendorp schreef mee aan het handvest en sprak de tekst uit, die daarmee voor het eerst wereldkundig werd gemaakt. Na het voorlezen bleef het in de afgeladen Mozes- en Aaronkerk een paar minuten indrukwekkend stil.

Charter for Compassion - de video

De boodschap spreekt voor zich! Binnenkort hoop ik verslag te doen van de toespraken in het Mozeshuis op 12 november.

Wat gij niet wilt dat u geschiedt.....

Even naar Geel gekeken omdat het initiatief van Karen Armstrong er besproken werd. Op spirit24 zou het volledige interview met Armstrong te zien moeten zijn, maar dat lukt kennelijk nog niet. Ik ga in elk geval donderdag naar het Mozeshuis, waar het Charter centraal staat.
Wie toch alvast een interview wil zien waarin Armstrong onder andere de Gulden Regel nog eens in het licht zet: the Huffington Post had het vorig jaar.