Deugen en dichten, of: hoe verzwak je radicaalrechts

Bekende en min of meer populaire tweeps als Ewald Stierepoephater Engelen en Joris Denkjewel de Savornin Lohman denken en roepen dag in dag uit dat de grootste bedreiging van de NL beschaving het zogenaamd Woke-gedachtengoed van D66 of GroenLinks zou zijn.

 

Mij lijken de klanten van Forum voor Democratie, de BBB, JA21 en de PVV veel gevaarlijker.

Wel is het zo dat we het ontzenuwen en neutraliseren van de propaganda van deze radicaalrechtse tinnegieters en rattenvangers nog niet goed onder de knie hebben.
Alles is al geprobeerd, maar ze groeien tegen de klippen op. Volgens de laatste Peilingwijzer staan ze nu samen op 44 Kamerzetels.

Niemand in dat electoraat heeft kennelijk moeite met antidemocratische statements als deze:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

https://twitter.com/Denkjewel/status/1551831762120179712?s=20&t=d7Y5NMh7MdxVONCE_8VIMghttps://twitter.com/Denkjewel/status/1551831762120179712?s=20&t=d7Y5NMh7MdxVONCE_8VIMg

 Of  deze, van Wilders’ held, Viktor Orban.

Laten we het toch maar weer proberen, maar dan niet met de Rede of de Deugd. Gewoon, wat zij doen via het raken van emoties, maar dan beter.

Ik stel voor dat we niet alleen factchecken, maar bij elke antidemokratische oproep de onvolprezen Willem Wilmink *) citeren:

 

 

En altijd als ik een schreeuwer zie

met een alternatief voor de democratie,

denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar

voor Ben Ali Libi, de goochelaar?

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel

Hij ruste in vrede. God hebbe zijn ziel.  

 

 

*)  Het volledige gedicht vindt men o.a. hier: https://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/74132.html.
Ben Ali Libi was het pseudoniem van Michel Velleman, die op 2 juli 1943 in Sobibor werd vermoord.

Als egeltjes - zo voorzichtig vrijen de progressieven

 

De media buitelen over elkaar heen om de stappen van GroenLinks en PvdA naar 'An Ever Closer Union' te belichten of van cynisch commentaar te voorzien - zoals op 8 juni de kop bij 1Vandaag:

"Steeds meer twijfel over fusie PvdA en GroenLinks bij eigen kiezers"  Wat een rare kop is, want uit het onderzoek blijkt juist dat de actuele vraag naar de wenselijkheid van een gezamenlijke senaatsfractie de goedkeuring wegdraagt van een grote meerderheid onder kiezers en leden van beide partijen.

In NRC 2 stukken die relevant zijn:  Ad Melkert vindt het 3x niks, maar dat kan liggen aan zijn roots in de PPR (die hij al ingeruild had voor de PvdA voordat GroenLinks ten tonele verscheen) en een mooie column van Tom-Jan Meeus waarin hij zich eigenlijk afvraagt of het geen achterhoedegevecht is geworden.

 

"De kernvraag blijft waarom er op zo’n korte termijn een eerste stap naar fusie moet worden gezet", zegt Chris Aalberts. 

Ik heb meer geduld, en tegelijk een groter gevoel van urgentie:

Het is toch evident dat er een meritocratisch/kapitalistisch paradigma bezig is te sterven en dat het urgent is om daar met mens */* en macht een antwoord op te geven? 

En dat dat wel meer draagvlak vereist dan dat van bijv. BIJ1 & PvdD-achtige getuigenisclubs afzonderlijk?  Wat is daar nou zo ingewikkeld aan? 

 

Meer waardering heb ik voor het historisch onderzoek van Merijn Oudenampsen  op Joop.nl: die laat zien dat de PvdA wel degelijk al tientallen jaren serieus is over de Grenzen aan de Groei.

Een hypothese van Chris Aalberts die wel enig hout snijdt is: "De fusiepartij is dus vooral meer van hetzelfde. Er is niet – zoals in 1990 – zicht op vernieuwing die de fusiepartij sterker maakt dan de bestaande. Dit maakt het onwaarschijnlijk dat de nieuwe partij electoraal succesvoller wordt dan GroenLinks en PvdA nu." 

Ik vermoed dat de Wiardi Beckman Stichting en Bureau de Helling druk bezig zijn en/of gaan met antwoorden op deze stelling die ons verder helpen.

En dan nog on a personal note: hier in Hoorn wordt het bundelen van krachten met de PvdA ook met enige scepsis ontvangen omdat die lokale raadsfractie een onnavolgbare koers (zie hieronder 2 stellingen uit gemeentelijk kieskompas 2022) vaart. Maar daar trekken we geen directe conclusies uit voor de landelijke koers. Het is eerder een incident, een aberratie, dan een representatief gegeven lijkt mij.

 

Held, Wijze of toch Schlemiel - een blik op het vaccindebat

Iets in ons bestaan is altijd tragisch, zeg ik met de boeddhisten.

En een crisis scherpt dat nog eens aan, zeker in een narcistische cultuur als de onze.  De verwende mens is al snel een slachtoffer, zei een facebookvriend vandaag. Wijze woorden en bruikbaar om de polarisatie in het vaccin-debat beter te duiden.

Johan Fretz gaf in het Parool een schrijnende impressie van de effecten daarvan.
 

Ik zie in dat debat minstens drie categorieën aan de antivax-zijde: 

• radicaalrechtse forumaanhangers
• new age magici
• gestaalde voormalig communisten

Die eerste twee hadden altijd al veel gemeen zoals de geschiedenis rond Mellie Uyldert goed laat zien.

Of het nou "Bloed en Bodem" is of de gevleugelde gedachte "Ik voel het zo, dus dat is het natuurlijke, dus is het Waar", de analogie is te treffend (ook Sunny Bergman documenteerde het filmisch):

 

 

 

 

Maar categorie drie was voor mij toch nog een buitenbeentje. Aangezien de CPN-ers hun leer "Wetenschappelijk Socialisme" noemden, zou je een positieve houding naar de wetenschap vermoeden. Hoewel het te verklaren is door het puur instrumenteel benaderen van de academische disciplines, zodat ze bijvoorbeeld uitstekend passen in het complotdenken dat kenmerkend is voor alle drie de antivax-stromingen.
Ik trof er interessante voorbeelden van.

 

 

 

Of een facebookvriend die ooit net als ik het marxisme een warm hart toedroeg:

 

 
  en ook in 1 moeite door Sigrid Kaag aan het Davos-complot rond Schwab koppelde:

 

 

 

 

 

 

Voor mij is het verklaarbaar (de CPN was onder Paul de Groot uniek en systematisch in het geloof aan CIA en Multinational-complotten); niettemin ervaar ik het als tenenkrommend.

Maar aan de kant van de geprikten en geboosterden hoeven we ons ook geen illusies te maken zoals Trujillo in NRC vandaag laat zien:

 Dus laten we nog wat verder reflecteren, hoe de hedendaagse narcistische cultuur ons allemaal tot verwende slachtoffers transformeert.

Daarover graag een volgend keer.

Het peil van Peil - de Omtzigt connectie

 

Een korte kritiek op de "Methode De Hond"

Vandaag, zondag 13 juni "peilt"  Maurice de Hond zogenaamd 27 zetels  voor de afgescheiden en ziek thuis zittende voormalig CDA-volksvertegenwoordiger Pieter Omtzigt.

Interessant om te zien hoe de peiler aan deze aantallen komt - en wat er mis is met zijn methode.

In zijn bericht van vandaag staat een tabel waarin het CDA op 8 zetels gepeild is, met een plaatje eronder waaruit zou blijken dat het CDA zeven zetels verliest.

 

 

 

Dat is valse beeldvorming, want het suggereert een Omtzigt-effect dat voor die partij fataal zou zijn. 

Houd je echter de peiling van vorige week (dus voor de -gelekte- Omtzigt-papers) ernaast, dan zie je het CDA op elf zetels staan. Min drie dus, en niet min zeven zoals Maurice de Hond suggereert. (Die 7 zetels zogenaamd verlies zijn gemeten ten opzichte van de verkiezingen van 17 maart jl.)

De 3 "verloren" zetels lijken te gaan naar de BBB van lientje, naar Wilders en naar Baudet.

 

Dat zijn maar in beperkte mate de fracties die volgens een andere tabel van De Hond zouden profiteren cq verliezen door een zelfstandige lijst Omtzigt: 

 

 

Uit zijn toelichting:

"De percentages zijn als volgt berekend: dit is een optelling van iedereen die aangeeft (vrijwel) zeker 

op deze partij te stemmen plus de helft van dekiezers die zeggen 'de kans is groot'. 18% is gelijk aan 27 à 28 zetels".                Natuurlijk pikken media die 27 zetels op, alsof het een peiling betreft.

Wel toevallig dat het aantal exact gelijk is aan de hypothetische 27 die hij ook in april jl. al publiceerde , al beweert hij de vraag waarop deze nieuwe tabel gebaseerd is, pas gisteren (na het lek!) gesteld te hebben.

 

Elke onderzoeker met een beetje methodologie in de rugzak zal duidelijk maken dat dit wel een superdunne onderbouwing van 27 potentiële zetels is.

Bovendien, als 35% van degenen die 17 maart jl. op de SP stemden nu naar Omtzigt zouden gaan, waarom zien we dan niet 1 zeteltje van het CDA-verlies naar de SP overgaan, en wel 3 zetels uitsluitend naar populistisch rechts?

Daar wil ik dan minstens een verklaring voor zien (hypothetisch mag ook).

Tenslotte -on a personal note- ben ik blij dat slechts een schamele 8% GroenLinksers overwegen op een Omtzigt-lijst te stemmen. Voor wat het waard is.

 

 

Kortom.

't Peil (Pun Intended) van Maurice de Hond's publicaties is mijns inziens niet gestegen.

En zijn reeds twintig jaar oude riedel dat het parlementaire stelsel niet meer bij de boosburger (mijn term) past, wordt niet spontaan weer fris als je er nu het label "Omtzigt" aan kunt hangen.

 

 

 

Engelen deconstrueert Antifa

Het spijt me voor de lezer, maar we moeten toch even met de stofkam door de column van Ewald Engelen in De Groene van vandaag.

Ik heb het dan niet over zijn 'slip of the keyboard' waarin hij het Capitool met het Witte Huis verwart. In het vuur van ons betoog struikelen we allemaal wel eens.

 Nee, belangrijker zijn de drogredeneringen.

De demo in het Westerpark op 10 januari jl. (video)  is -out of the blue en zonder onderbouwing-  zomaar een academische voorhoede geworden. Later in het stuk worden de demonstranten zelfs bestraffend toegesproken door Lindsay & Pluckrose, die hen voor de voeten zouden werpen dat "ze het nooit over economie hebben". Dat is wel knap. Beschikten die 2 amerikanen over een tijdmachine? Hadden ze zich verdiept in de verzamelde werken van kameraad Kooistra? 

Nog zo'n mooie: de bestorming van het Capitool was geen coup volgens Engelen, maar wordt alleen zo betiteld door de 'babbelende progressief-neoliberale kaste' in het Westerpark.

Is het werkelijk alleen fascisme 'in the eye of the beholder', Ewald?

Dan de slachtoffer-kwestie.

Mij lijkt het duidelijk dat meneer Engelen op zijn pik getrapt is. Kooistra en kornuiten hebben het in hun manifest over hem, denkt hij kennelijk, als ze de ontkenners van het corona-virus kapittelen.

Vreemd, want hij is tegen lockdowns, maar nergens zie ik hem het bestaan van het virus ontkennen.  Waarom dan toch in de slachtofferrol schieten? Een slecht geweten?

Vervolgens keert hij zich tegen de kritiek op 'talig geweld'. 'Lange tenen' hebben deze politiek correcten. En ze generaliseren. Zo worden ze steeds onverdraagzamer naar mensen die nog wel nuances zien in het identiteitsdebat.

Hier wordt het drassig.

Niemand zal betwisten dat de krijgers aan de sektarische linkerzijde de luisteraar en lezer wel eens pukkeltjes bezorgen. Zelf word ik ook altijd kriegel van het hoog van de toren blazen van een Arzu Aslan of een Grauwe Eeuw. 

Met die types ga je de klassenstrijd niet winnen, nee. Punt voor Ewald.

Vervolgens wordt in 1 moeite door gesuggereerd dat de 'politiek correcten' van het Westerpark de klassentegenstelling ontkennen, alsmede de gedeelde belangen van witte en gekleurde 'have not's.

Dit nu is werkelijk de gotspe van de week. Ik zou zeggen, Ewald,  lees eens wat in het werk van een Anja Meulenbelt of een Piketty voor mijn part.

 

Laat de Rijken de Crisis Betalen??

Ruim 35 jaar geleden had de Amsterdamse groep Drukwerk een klein hitje met de titel "Laat de Rijken de Crisis betalen". De jeugdwerkloosheid stond torenhoog. Crisis was het inderdaad. En dat wordt het straks ook, in veel sterkere mate. Mij lijkt in de komende post-corona samenleving de schrijnend ongelijke verdeling van het slijk der aarde niet houdbaar.

Sheldon Adelson

Straks moeten er wereldwijd miljoenen mensen uit de armoede en de werkloosheid getrokken worden, terwijl de superrijke 1% onder wie Charles Koch, Sheldon Adelson, Rupert Murdoch en Jeff Bezos nog steeds goud geld verzamelen met hun perfide en perverse verdienmodel.

Charles Koch

Hoe kun je deze  21e eeuwse sociale kwestie te lijf zonder te vervallen in een 19e eeuwse klassenstrijd? Zonder de achterhaalde modellen van de 2e helft van de 20e eeuw of de rare sektarische trekjes van Corbyn en Sanders??

Europa solidair

Linkse burgemeesters Halsema, Colau & Hidalgo van vooraanstaande Europese steden als Amsterdam,  Barcelona en Parijs hebben opgeroepen tot meer solidariteit en volgens Paul Tang steunen economen en (centrale?) bankiers zo'n appèl "niet per se vanuit altruïsme, maar vanuit het verlichte eigenbelang". (Trouw, 4 april 2020). We kunnen alvast in eigen land beginnen met linkse samenwerking het komende half jaar nieuw leven in te blazen.   

De logische reflex is (sterker, Piketty beveelt dat aan) om de grote vermogens met een toptarief te confronteren en zo nodig de vrijstelling af te schaffen op de erf-taks. Maar de ervaring leert dat invoering van dergelijke rigoureuze maatregelen veel maatschappelijke energie vergt die beter besteed kan worden.

Keerpunt21

Ik kan me voorstellen dat het mogelijk is om goedwillende en op duurzaamheid georiënteerde beleggingsfondsen (en niet te vergeten pensioenfondsen) te verleiden om uit welbegrepen eigenbelang mee te werken aan de vorming van omvangrijke kapitaalstromen onder (een vorm van) collectief beheer. Een aanvulling op de belastinginkomsten van de staat waaruit basisbanen, preventie in de zorg, onderwijs “For the Many”, duurzame investeringen in circulaire economie, enzovoorts bekostigd kunnen gaan worden.

Dus ik zou niet meteen heffingen opleggen, maar wel achter de hand hebben als men (de top 5% of zo) niet wil meewerken aan die fondsvorming. Als richtlijn zou kunnen gelden dat men minimaal 10% van het jaarlijks inkomen en 5% van het vermogen investeert in dergelijke fondsen. Europese coördinatie op dit punt is wenselijk. En ik hoop dat er iets dergelijks in een gezamenlijk links speerpuntenmanifest terecht komt, #Keerpunt21 (maar dan wel met SP i.p.v. D66).

Kinderen van Buchenwald II

(Vervolg)

Het is overigens de eerste dag dat het niet bloedheet is.
Door de kale grindvlakte waar ooit de barakken stonden waait een gure, vochtige wind, ik moet zelfs voor het eerst die tocht, een jasje aantrekken. Eigenlijk heb ik het meest tragische en aangrijpende van die dag dan al achter de rug.

Voordat ik het poortgebouw nader, loop ik op het vlakkere gedeelte van de heuvel langs een soort dijkje. Blijkt een talud voor een spoorrail geweest te zijn, waaraan door dwangarbeiders gewerkt is. Hier werd het gevangenen-transport effectief en efficiënt, zoals gebruikelijk, georganiseerd.

. 

foto is van deze site

Er is hier een bijzonder monument opgericht, waarvan ik vooraf geen weet had. Langs het dijklichaam zijn natuurstenen neergelegd. Op het oog een wat ongeordende verzameling, maar als ik dichterbij kom blijken er namen op te staan. Namen van kinderen. Poolse pubers. Tsjechische peuters. Duitse scholieren. Kinderen die ooit een toekomst hadden. Omgebracht. Van het leven beroofd. Uitgehongerd. Aan hun lot overgelaten.

Bij het zien van hun namen op de stenen breekt er iets en de tranen druppelen traag van mijn wangen op mijn borst en op de grond. De ultieme tragische en niet te bevatten ondergang van medemenselijkheid.

De diepe ontroerende droefheid kan alleen verklankt worden door de meester van het gevoel, het gevoel van wat hier verloren, nee verwoest is, Jacques Brel, Fils de Caesar, Fils de rien..

Ernst van Altena vertaalde dit prachtige lied. Jenny Arean zong het

Kinderen van ......

Kinderen van meerderen 

Of van minderen 

Kinderen zijn altijd 

Zomaar kinderen 

Kinderen van ouders Arm of rijk 

Kinderen zijn Allemaal gelijk   

Eender beklag 

En eendere zuchten 

Eendere kluchten 

En eendere lach 

Kinderen van ouders  Arm of rijk

Kinderen zijn  Allemaal gelijk 

   

En pas daarna  Jaren daarna    

Kinderen zijn altijd  Altijd koning  

In goudpaleis  Of burgerwoning  

In villadorp of krottenwijk  

Heeft ieder kind z'n keizerrijk    

Een kiezelsteen  

Een vogelveertje  

Een teddybeertje  

Een winterpeen  

In villadorp of krottenwijk  

Heeft ieder kind z'n keizerrijk    

En pas daarna  Jaren daarna    

Kinderen van Fransen of Hongaren  

Kinderen zijn altijd tovenaren  

Kinderen, gewenst of ongewenst  

Ze zijn als dichters onbegrensd  

Ze zijn een volk van grijze wijzen  

Maken hun reizen per schapewolk  

Kinderen, gewenst of ongewenst  

Ze zijn als dichters onbegrensd    

En pas daarna  Jaren daarna    

Kinderen van meerderen  Of van minderen  

Kinderen zijn altijd zo maar kinderen  

Kinderen van ouders, arm of rijk  

Kinderen zijn allemaal gelijk  

Eender beklag en eendere zuchten  

Eendere kluchten en eendere lach  

Kinderen van ouders, arm of rijk  

Kinderen zijn allemaal gelijk

Kinderen van Buchenwald I

Ik lig in een ziekenhuisbed te wachten op onderzoeksresultaten. Naast mij is onverwachts buurman Daniel komen zitten. “Hoe haal je het nou in je hoofd om naar Buchenwald te gaan?” vraagt hij met oprechte verbijstering in zijn stem. 

De vraag overvalt me, maar ik heb er wel een antwoord op. Ik wilde het gewoon, daar komt het op neer.  

Tot mijn eigen verrassing lag het die maand augustus, lopend onderweg van Leipzig via Weimar naar Erfurt, vrijwel op de route. En dat rare contrast hoorde wel bij mijn tocht van dat moment. Van het hoogtepunt van Duitse beschaving en literatuur (Goethe woonde in Weimar) naar een van de dieptepunten in menselijk samenleven. Met een onderlinge afstand van niet meer dan een kilometer of acht te overbruggen.  

Bovendien had ik jaren eerder al eens het aangrijpende relaas gelezen van Jorge Semprun (in de burgeroorlog en zijn Franse ballingschap nog communist, en na Franco minister van cultuur in de democratische regering van Spanje) over zijn helletocht naar - en -verblijf in Buchenwald. Daardoor had ik een beeld van het soort kamp.  

Van dat beeld klopt niks als ik de heuvel op loop, die maandag in augustus 2013. Er staan veel loofbomen, maar dat zijn nauwelijks beuken. Het is een soort niemandsland, de helling naar het kamp. Er is weinig dat wijst op de horror en de gruwelen die daar bijna 80 jaar geleden hebben plaatsgevonden. Inderdaad, al voor de oorlog uitbrak sloten de nationaal-socialisten hier hun politieke gevangenen op. Ik beland in de cel van 1 van hen, dominee Paul Schneider, een oprecht en dapper predikant die zijn geloof niet laat kapen door de propagandisten van Goebbels en de Stuermer. Vanuit zijn cel kan ik door het kleine raam de appelplaats zien. Hij riep vanuit zijn eenzame opsluiting de verzamelde gevangenen bemoedigende woorden toe. 

De kampbeulen pikten dat niet en dachten hem met een pak slaag tot zwijgen te brengen. Maar Schneider ging door. Ik dacht altijd dat hij oorlogsslachtoffer was. Maar het was in “vredestijd” dat ze hem uiteindelijk de dood in joegen, 18 juli 1939, omdat hij weigerde te zwijgen. Dan ben je in mijn ogen wel een held hoor, al zullen anderen hem misschien onnozelheid verwijten. 

 

Met dit verhaal erbij wordt zo’n cel in het strafgedeelte (ja, gewoon opsluiten is niet genoeg daar, je kunt ook nog zwaar regime krijgen, dat gebeurt in het poortgebouw waar je het kamp binnenkomt) een nauwelijks te bevatten en meer dan indrukwekkende ervaring.