zondag 1 november 2015

Marianne Williamson at the 2015 Parliament of the World’s Reli...

FULL BODY CHILLS.“Living a meaningful life is not a popularity contest. If what you’re saying is always getting applause, you’re probably not yet doing the right stuff.” — Marianne Williamson

Posted by Jordan Bach on zondag 25 oktober 2015

donderdag 20 november 2014

Pechtold ingehaald door Van Ojik?

Maar weer eens wat aan het stoeien met de verkiezingsuitslagen. Volgens Peilingwijzer
staat D66 op 22 en GroenLinks op 6 Tweedekamerzetels. Maar gisteren haalde D66 16 gemeenteraadszetels en GroenLinks 10. En dat was in maart nog landelijk ruim 800 tegen minder dan 400, respectievelijk. Vreemd dat de media dit niet oppikken. Van Ojik is Pechtold aan het inhalen.

vrijdag 3 oktober 2014

Uit het archief: Beeldvorming rond JP Coen zomer 2011

Beeldvorming JP Coendebat 1987 – 2011

Mijn inleiding bij de gemeenteraad vandaag, 12 juli:
Ik was in 1987 oprichter van de initiatiefgroep Dispereert niet – ik spreek op persoonlijke titel

Voorzitter, leden van de Raad
In de communicatietrainingen die ik geef is beeldvorming een belangrijk onderwerp. Daar gaan mijn bijdrage en mijn beroep op de Raad over.
Wie wij zijn, onze identiteit, is nauw verbonden met onze mythes en onze helden. Zo verklaar ik in elk geval de heftige reacties op de voorstellen die vandaag voorliggen rond het standbeeld op het Roode Steen.

Wij waren en zijn trots op onze kracht in de zeevaart en de handel.
Het is dus niet zo raar dat begin 1987 de 400-ste verjaardag van JP Coen gevierd werd met een gloednieuwe munt, geslagen door de toenmalig burgemeester. Met Coen, een fluitschip en het opschrift Om gerechte Coophandel te drijven.
Daarbij tekende burgemeester Janssens aan dat Coen geen lieverdje was, maar dat je hem in zijn tijd moest zien en dat de normen toen anders waren.

Daar heb ik nog wel twee leuke voorbeelden van.
Ik ging naar Aarhus en zag in het Deense museum eerzame kooplieden op handelsmissie, daar waar in onze schoolboekjes de invallen van de noormannen van meer dan 1000 jaar geleden toch geen theekransjes waren.
Ik zag in het spaanse Salamanca het praalgraf van de hertog van Alva, met zijn 10e penning voor ons de aanstichter van de 80 jarige oorlog, maar in Salamanca? Zo’n peer!

Kortom, elk land en iedere tijd zijn zelfbeeld. En zo hebben wij ook onze Coen-mythe, in de woorden van Colijn “Daar wij niet vergeten dat het de almachtige God is die in het leven van een volk mannen als Coen doet voortkomen om zijn wil op aarde te volbrengen”. En in dat beeld past dat in diezelfde tijd het kritische toneelstuk van Slauerhoff over Coen 30 jaar lang verboden bleef.

En in dat beeld ben je geen echte Horinees als je ook maar met een vinger naar JP Coen wijst. Ik haal slechts een internetbijdrage aan in reactie op het burgerinitiatief: “Hoeveel geboren en getogen waarachtige Horinezen zouden hun handtekening onder dat (digitale?) vod gezet hebben? Ik ken er geen!”

Toch was dat beeld al in 1987 aan het kantelen; rond de 400-ste verjaardag van Coen was er een breed maatschappelijk appel om de schaduwzijde van Coen voldoende aan bod te laten komen; dat liep van buurthuis tot bibliotheek en van vakbond tot vrouwenhuis.


Ik beschouw het voorstel van huidig B&W en ook het idee van Franke en Wolff als een stap vooruit, in de geest van J&A Romein, die betoogden dat als je het stichten van Batavia, dat ons geen windeieren heeft gelegd, als Coen’s doelbewuste daad geëerd wil zien, je ook het bijbehorende prijskaartje hebt te aanvaarden, nl. de vloek van duizenden ongelukkigen.

Het zou de Raad m.i. sieren dat - als het beeld niet verhuist - er een zo breed mogelijk draagvlak is voor een veelzijdige toelichting op het standbeeld; waarmee duidelijk is wie wij zijn: echte Horinezen, die trots zijn op hun fluitschip en hun handelsgeest en die de daden van Coen in hun reele proporties zien.
Geplaatst door Johan Goossens op 7/13/2011 12:10:00 AM

zaterdag 7 september 2013

Oorlog en vrede

De vrede van Christus zij met u! Zo begroeten de nonnen en monniken de pelgrims en andere bezoekers van de basiliek. Het is lunch tijd. Maar in Vezelay is iets anders belangrijker. Er dreigt internationalisering van de oorlog in Syrië. Paus Franciscus heeft opgeroepen tot een dag van gebed voor vrede in Syrië en het Midden Oosten. Het is tenminste iets na de machteloze veiligheidsraad (waarvan ik niet veel heb meegekregen verder). Dus ik ben er bij. Trouwens, het is geen straf om de mis, vespers en andere spirituele momenten mee te maken in dit mystieke Romaanse godshuis. De gezamenlijke mantra's - psalmen heet dat hier ;) -  worden zo prachtig gezongen, werkelijk balsem voor de ziel. Maar toch zijn de tijden wel veranderd. Op deze zelfde plek riep een kleine 800 jaar geleden de heilige Bernhardus op tot de kruistocht. Zijn speech is verloren gegaan; maar die moet zo begeesterend zijn geweest dat van elke 7 mannen er slechts een niet ten strijde trok. Met desastreuze gevolgen. We zullen maar zeggen dat er dan toch nog iets geleerd is in de loop der jaren. Overigens was het leuk hier andere pelgrims te treffen, onder wie een gepensioneerde Italiaanse en een Brabantse onderwijzer. De landgenoot was op dezelfde dag vertrokken (uit NL) als ik en de Italiaanse was de eerste pelgrim die hij in al die tijd tegenkwam. Zo zie je maar weer. Gedeelde smart is halve smart.
PS1 De foto geeft het zicht op de Basiliek vanuit mijn herberg.
PS2 morgen arriveert Lida om een stukje mee te lopen richting Nevers. Zou zomaar kunnen dat het op dit blog dan nog wat stiller wordt ;-)

dinsdag 3 september 2013

Onderweg tegengekomen

Zowaar, daar kwam hij uit de lucht vallen. Nou, niet helemaal. Hij zat er al toen ik kwam aanlopen. De eerste mede pelgrim in Frankrijk. Ik was nog niet toe aan rustpauze maar hij wel. Dus toch even een praatje gemaakt, al kon ik hem helaas vrij slecht verstaan. Een Zwitser begreep ik, Roman als ik het goed gehoord heb. Hij loopt jaarlijks een week of 3 een deel van de camino. Maar weet nu al dat hij bij de Pyreneeën stopt. Die commerciële Kermis in Spanje,  daar had-ie helemaal geen zin in. We spraken met handen,  voeten en Frans, Duits en Engels en het was wel een ontspannen conversatie. Net als ik kreeg ook deze pelgrim erg moeie voeten van veel asfalt. Macadam noemde hij dat. Had ik lang niet gehoord, die term. Waar we ook snel uit waren: de klantgerichtheid in de Franse horeca. Denk maar niet dat je als pelgrim vroeg van start kunt; ja, zonder ontbijt kan het. Maar ontbijt serveren voor 8 uur? Meneer! Dat gaat echt niet. Hebben de Duitsers geen enkel probleem mee. Die zijn al aan het werk als jij je tanden nog staat te poetsen.
Toen werd het hoogste tijd voor mij om mijn chambre d'hote nog te halen over 15km. Wij zeiden vriendelijk gedag en tot gauw. Geen foto's gemaakt natuurlijk. Daar denk ik uren later pas aan.
Vervolgens liep ik te kauwen op die verschillen tussen Fransen en Duitsers. Naast klantgerichtheid scoren de Fransen (in mijn observatie) ook dramatisch slecht op duurzaamheid en innovatie. En hoe is het toch mogelijk dat de prijzen in de Franse horeca anderhalf tot twee keer hoger liggen dan in de Duitse? Al met al vrees ik dat Frankrijk het alleen redt door zich veel Europeser te ontwikkelen. En toekomstgerichter durven zijn.
Mijn indruk? De Duitsers hebben hun Vergangenheit nu wel bewaeltigt. Maar moeten de Fransen niet eens stoppen uitsluitend hun grand'Histoire te koesteren?
PS  Ik vond vandaag toch nog een pelgrim om te fotograferen. Hij stond onderweg naar Avallon zomaar op een muur van zomaar een huis.

woensdag 28 augustus 2013

Frans en Duits

Even een kort teken van leven. Was afgelopen dagen stil op dit weblog. Dat kwam, ik was in Buchenwald. Daarna kon ik eigenlijk slechts zwijgen.
Veel gelopen daarna: Erfurt. Gotha. Eisenach. Nu wel klaar met het voormalig arbeidersparadijs.
Komende dagen oversteken naar de andere helft van de Europese as: eens kijken of 21e eeuws pelgrimeren in Frankrijk beter gaat. Ben benieuwd. Ik zou zeggen: on verra.

zaterdag 24 augustus 2013

Eerder in Erfurt

Erfurt lijkt voor geen meter op de stad die ik 30 jaar terug zag. Nu geen deprimerende grauwsluier en verval. Eerder bruisend en met leuke ontmoetingen. Een half Poolse jongeman met kritiek op de Euro; een jonge landgenote die hier met een Europese oecumenische jongerenorganisatie rondleidingen verzorgt in de Dom; veel herkenning en herinnering aan Luther en Meister Eckhart. De oudste synagoge van Duitsland door ironie van de geschiedenis nu een prachtig monument. Enzovoort. Ben dus blij dat ik hier al ben. Ik heb dan ook niet alle kilometers lopend afgelegd. Maar als je lopend niemand treft, dan moet je niet het doel, maar de methode bijstellen zag ik pas op een wijs tegeltje. Dus morgen met de trein naar Weimar en zo mogelijk ook nog naar Buchenwald. Het pelgrimeert toch anders met de middelen van de 21e eeuw. Bijvoorbeeld ook het delen van deze foto, gemaakt bij het Haus der Versoehnung van de voormalige Augustijnen kerk waar Luther monnik was.